Değişmek

İnsan değişir.

Hem de bazen,

kendi aynasının bile tanıyamayacağı kadar.

Ben, menfaati uğruna renk değiştirenlerden söz etmiyorum.

Onlar zaten insanlığını çoktan pazarlamıştır.

Benim kastım;

ya yaşadıklarıyla kırılan,

ya da yaşattıklarının yükü altında ezilenlerdir.

Bir kalbi incittiysen,

bin özür de dilesen,

vicdan affetmedikçe

pişmanlık aynı ateşte kaynamaya devam eder.

Çünkü özür,

yalnızca dudaktan çıkınca değil;

yüreğe varınca anlam kazanır.

O özrü dilemedikçe,

her gün biraz daha değişirsin.

Kaynayan bir aş olsan bile,

vicdanın ateşinde pişmeden

bu dünyanın sofrasına konamazsın.

Bir de yaşadıkları vardır insanın;

İhanet,

en çok güvenin gölgesinde büyür.

En derin yarayı,

yabancı değil,

"Benim." dediklerin açar.

Sonra insan değişmeye başlar.

Güvenini cebine değil,

kalbinin en kuytu yerine saklar.

Bir çiçek kadar zarif olsa da,

her defasında kökünden koparılır.

Ve gün gelir,

aynı bahçede yeniden yeşermekten bile vazgeçer.

İşte insanı değiştiren zaman değildir.

Ya vicdanına sığdıramadığı bir hata,

ya da kalbine sığmayan bir acıdır.