Şebekesiz İnsanlar

İnsan telefon gibidir. 

Kimi zaman anne,

Kimi zaman baba iletişimi sağlar

İkisi varken

Görünür, 

Okunur ve yazılırsın

Hayatın hep bildirim sesi

İkisinden biri yokken

Görülür, okunursun

Ama kimisi yazar

Kimisi bakar

Ve en kötüsü,

İkisi de yok iken görülür

Tüm bildirimler susar

Telefonda amaç bulamazsın

Kimisi kalbinde görüldüyü kapatır

Kimisi seni tek tik bırakır

Şebekesiz bir telefon neye yarar?

Peki insan,

Kendisine ulaşacak kimse yoksa

Neye yarar?