Bir Ömürlük Özür

 Aşk insana sevgiyi anlatır, anlattığı ile büyüler. Bazıları sevgiyi delilik görürken, bazıları insanlığın ham maddesi olarak görür. Bir insan sadece bir kez severmiş, öyle fısıltılar duyuluyordu. Ben öyle düşünmüyorum, bir kalp birini severken birini daha sevemez o doğru ama sevdiğinin yaşattığı acılar yüzünden yeniden birini sevmek ister çünkü sevgi ona hiçbir zaman böyle anlatılmamıştır. “Sevgi güzel” dediler onu büyülediler. Kimse ona tek taraflılığından bahsetmemiştir, kandırma terketmek var dememiştir. Zamanla görür insan zamanla sıkılır. Ben yılların birikmişliğinin bittiğini gördüm. Kavuşup ayrılanını da, tek taraflıyı da, ihanetli veyahutta sadıklı olanınıda. Ama hepsi cümleydi, ve her cümle noktayla bitti. Onların yerine artık cümle değil kitap arar oldu insanlar, hiç bitmesin ama hep güven veren sevgiler olsun istedi. Ama insanlar ya yanlış yolda doğru kişiyi, ya da doğru yolda yanlış kişiye kucak açtılar. Bu yüzden hep kaybettiler, misal boşanırken “anlaşmalı boşanma mı? “diye soruyorlar, “anlaşsalardı boşanırlar mıydı” demez kimse. 

Ben sevgiyi gördüm bir kalpte, herkes “unutursun” diyordu, “olamazsınız” diyordu. Ama bunlar onu yormadı. Onu asıl yoran sevdiği kişinin “sevgin gerçek değil, unutursun” demesiydi. Sevgi gösterilmez hissedilirdi, ve o sevilen hissizin tekiydi. Ya da sevgiye bahane aramak istedi, sevenin umutlarını düşünmeden. İşte o seven bahsettiğim gibiydi, büyük büyük konuşuyordu. “Yok ben böyle seviyorum, şöyle seviyorum, bir daha birini sevemem” derdi. Ama yanıldığını kalbiyle gördü. Bir özürle başlayan hikayesi bir ömürle bitecek mi bilmiyordu. Çünkü bir ara çok bozulmuş, insanlığı bir çöplükte unutmuştu. O insanlıktan çıkan adamı çiçek severken gördüm. Yirmi yedisinde bir delikanlı, çiçeği seviyor suluyor, onunla konuşuyordu. Onu çiçeğe bir özür getirmişti öyle dedi, ve o özrün bir ömür alacağını bilmiyormuş. Gülerek konuştum; “git gül sev, papatya sev; fesleğen niye” dedim. “İsminin anlamı, ben adını çiçekten almış birini kırdım, ve sevgime muhtaç olmayanın affına muhtacım bayım” dedi. Delikanlının adını merak edip sordum. “Hasan ama sen güneş ışığı yada su de bayım, artık bir fesleğene özür için yaşayacağım” dedi. 

Arkamı dönüp gittim o delikanlı halen aklımda. Günler geçti üstünden o delikanlıyı bir daha göremedim. Gece kafamı yastığa koyduğumda; “acaba şuan nerde, ne yapıyor? “ diye kendi kendime konuşmaya başladım. Bir özür bir insandan bir ömrü alırda, insanın kendisini alamamalıydı. Çünkü kendini bulamayan adam hiçbir şeyi çözüp aradığını bulamaz. Ve bugün anladım ki bu adama kendisini bulması için yardımcı olmam lazım. 

Aradan günler geçti Bayım Hasan’ı arıyor ama nafile hiçbir iz yok. Bir çiçek bahçesine gitti, “umarım burdadır” dedi. Hasan'ı yerde yatarken görür. Yanında bir saksı, saksıda fesleğen. 

- Delikanlı? 

- (şaşırmış bir mimikle) 

   Bayım ne işin var burada? 

-Bunu benim sormam gerekmez miydi? Ama seni arıyordum. 

-Sana artık ne için yaşadığımı söylemiştim Bayım? 

-Evet ama kendini bırakmadan Hasan

Hasan çoktan kendinden vazgeçmiş artık. Onun iyiliğini istiyor. Sevgi, aşk derseniz daha erken. Ama nasıl üzmüşse çiçeği bir özür uğruna kendini kaybetmiş. Ama iyi yanı artık yalnız değil, yerini biliyorum. Adımı sormaması ayrı mutlu etti beni. Çünkü sorsa o mutlu olmayabilirdi. Bayım daha iyi. 

NOT: Yazmaya başladığım kitabın ilk sayfası