Eksiliş

Eksiliş

İnsan azar azar azalıyor hayattan

Kabuğuna çekilir gidenin arkasından

Birer birer yaprak yaprak savrulurlar

Bir sızı yerleşir yurt edinir bağrında

Önce ana göçer yıkılır o dağ

Şefkatin sığınağın bebek bakışlın

Toprağa düşer sessiz aniden

Sonra yakın bir akraba bir tanıdık

Her giden yürekten bir parça alır gider

Dostlar eksilir azar azar çevreden

Anılar kalır kavurucu bir de derin sessizlik

Sonra göz nuru kızın duvak ile uçar yuvadan

O an ruhunu sarar dondurucu soğuk kimsesizlik

Ardından oğullar da sıra sıra düşer

Yollara bir hüzün darbesi daha yersin

Dostun yalnızlığındır artık suratındaki çizgiler

Anlarsın ölüm bir kez değil birçok kez sıra sıra

İnsan hasret ve hazanla biraz daha ölür eksilir

Hüznün durağına yanaşırken gemi

Gidenlerin ardından mahzun mahzun

Susarak tamamlarız derin özlemi

Hayaller hercümerç umut bâki

Elemli gölgelerle boş kalan odamızda

Azar azar sessiz sessiz 

Sileriz gözyaşını mevsimin yaprağından

Mevsimin yanağından

Ve perde perde "eksiliş" kalır miras

Eksiliriz biraz biraz

Ömer Ekinci Micingirt