Yürek Yaprak Dökerken Kendine Dönüşün Ağıdı

Aldandığın zaferle yine kendine dönüyorsun, kalbim...

​Hiçin ederi bir sevilmek kadar oluyor ve sen bir kez daha umutlarından kopuyorsun. Olmadı. Bu öyle bir olmamak ki kendine kaldıkça yine kendinden gidiyorsun. Hayat birinin seni sevmesini beklemek için kısa ve bu ömürde vaat edilen aşk, bu gönülde senin hakkın değil...

​Şimdi ağla. Bu gece de gözyaşlarınla yıka, yıkan. Gecede misin kalbim? Sana varana dek seni acılarında zemzem yaptılar. Büyüyorsun, hakkını veriyorsun; Ceyhun yalnızlıkların dilhun sancısı oluyorsun. Bu yollardan bir daha geçmeyeceksin. Aşk raporuna gözyaşını şahit yazdığın bu gecede bir daha kendini kanatmayacaksın. Sana yara bantları yetişmez, kalbim...

​Her yalnızlığı kendinde diri tutan kaypak bir sevinçti sendeki aşk. Güldürü dolu bildirileri teneşir pakladı, umutlar bir balon gibi patladı. Yokuşu çıkıyorum. Hâlim haraptan köşeyi bir kez daha döndüm ve hazmettim: Geceyi vurdum.

​Duyar duymaz koştular. Ortalık; hiciv perhizlerinden, bir dolu doğaçlama alayseverin hışımla beni gasp etmesiyle ikiye bölündü.

​Hücumdu.

Aşk...

Kalbime çullandıkça, çuhadaki mutluluğu bir saray sandım.

Bak, yine yanıldık kalbim...

Dilara AKSOY