Ceviz Baston

Çok eski yıllarda

İhtiyar bir adam yaşardı.

Sevimli mi sevimli,

Bembeyaz saçları,

Keçi sakalı vardı;

İnatçı mı inatçı.

“Ben ne dersem o olur.”

“Okka kafalılar,” der,

Kimsenin aklını beğenmezdi.

Her sabah

Güneş doğmadan kalkar,

İki yumurtayı kızgın tereyağıyla,

Peynir ekmekle mideye gömerdi.

Dilimlenmiş limonlu,

Dumanı üzerinde,

Yağ yeşili çayını,

Uzun hava çekiyormuş edasıyla,

Kalın dudaklarını

Bardağa yapıştırarak

Höpürdete höpürdete içerdi.

Cadde Bostan sokaklarını,

Ceviz bastonunun hızıyla

Fırdolandırırdı.

Asıl adını bilen eden yoktu.

Kendisine

Keçi Amca derlerdi.

Entellektüeldi,

Çok şık biriydi.

Grand tuvalet gezer,

Bir prang takmadığı kalırdı.

Anlatıları

Nostalji rivayetleriyle bilinirdi.

Rivayetler de rivayetti hani;

Her ne ararsan var, gamlı demli.

Bazen büyük aşkların hikâyesini,

Bazen çocuklara masal,

Küller Diyarı'nın perisini anlatan

Miniklerin uyku dedesiydi.

Büyüklere

Tam bir meddah,

Orta oyunu kahramanı gibiydi.

Küçük, yuvarlak gözlükleri

Örterdi ela rengi gözlerini.

Cebindeki ipekli mendili,

İsminin baş harfiyle işlemeliydi.

O mendili bayram dışında

Hiç kimseler görmezdi.

Küçüklere lokum dağıtımı içindi.

Fıldır fıldır bakardı hep.

Çok uyanık, zekiydi;

Bir o kadar da meraklıydı.

Yığınla kitap okurdu.

Kendi de kütüphanelik gibiydi.

Parasının çoğunu

Kitaplara yatırır,

“İşte hayattaki tek servet bu.

Onlar hazinelerim,” derdi.

Yanından hiç ayırmadığı

Kara kaplı bir ajandası vardı.

Oraya hep bir şeyler yazardı.

Muamma, sır gibi defterdi.

Sorsak,

Kurnazca lafı çevirirdi:

“Büyüyünce, büyüyünce...

Aklım şimdi ermiyor.

İnsan dediğin sürekli öğrenir.

Bilmeden size neyi anlatayım?

Önce ben bileyim.

İleride söyleyeceğim.”

Der, geçerdi.

Herkes Keçi Amca dedi,

Onu kimse anlamadı.

Ben ona bilgiç dedem dedim.

Cadde Bostan sokaklarından

Yaşamın şifresini çözmüş,

Alelâde adı unutulmuş biri geçti.

Tozlu toprak

Onun yüzünü örtebilir mi?

Hamiye GÜL