Uçurtma

Çocukluğumuzun o saf rüzgarlarında uçururduk,

Gazete kağıdından yaptığımız o derme çatma uçurtmaları.

Güvercinler ve mahallenin tüm çocukları ile birlikte,

Kanat kanada, yürek yüreğe, hiç kavga etmeden, tebessüm ederek...

Birbirine eklenmiş ipe bağlıydı kalplerimiz ve o uçurtmamız,

Bir gazete uçururduk biz, içinde yazılanlara hiç aldırmadan.

Gülüşlerimiz de sığardı , umutlarımız da, hayallerimiz de,

Uçsuz bucaksız o masmavi gökyüzüne, biz hiç ağlamadan.

Korkmazdık biz hiç gökyüzünden,

Ne zaman uçurtmamızı uçurtmak istesek, hazırdı o saf ve temiz rüzgar.

Uçurtmayı gören güvercinler hemen uçar gelirdi yanımıza,

Sevinçler ve mutluluklar hep ortaktı o gökyüzünde.

Gökyüzü gülerdi, biz gülerdik, güvercinler tebessüm ederdi bize,

Gökyüzünde kahkaha sesleri yankılanırdı eskiden,

Mutluyduk, mahallenin tüm çocukları, güvercinler ve gökyüzü...

Şimdi kurşun gibi ağır o masmavi gökyüzü,

Artık rüzgar yerine korku esiyor,

Uçurtmalar yerine ölüm uçuyor o gökyüzünde,

Eskiden uçurtma yaptığımız o siyah beyaz gazete kağıtlarında ,

Şimdi sığınaklardaki bombalardan saklanan aç çocukların,

Güvercinler ile çekilmiş renkli resimleri var ağlamaklı,

Kayan yıldızların ışıkları ile ölüm kusan o roketlerin ışıkları,

Bir birine karışıyor ve korku yankılanıyor artık,

O gökyüzünde, kahkaha yerine çığlık çığlığa,

Yer kalmadı artık o gökyüzünde uçurtmalara uçacak ,

Ve gökyüzü utanıyor artık çocuklardan...