Masal

Ceket cebinde kalan şiirler gibiydi hayat,

Üstüne bin şiir soylense de,

Başladığı zamanki bilmeceye dönen.

Kapanan kirpik aralarından

Düşeceğinden korkarak

Uçmakta kararsız, çekinik kuşlar gibiydi hayat.

Kiminin sevdası, kocamandı yüreğine,

Kiminin günahı diz boyu...

Kimi bir damla suda fırtına koparırdı,

Kimi aynı suya yelken olurdu.

Kiminin sancısı kabuk bağlar,

Kimi sazını bağrında çalar.

Birinin ekmeği büyüktü kavgasında,

Biri hakkını arar gözyaşında.

Büyüyünce de giyilen yamalı 

Giysiler gibiydi hayat.

Üzerimize ne vakit yeniden giymeye kalksak

Aynı yamadan başlayacak hayaller kurmaktı.

Bir tesbih dizgisiydi hayat,

Sabrı çekerken sol yanına,

Dökülen boncuklarını 

Bulamayan çocuklar gibiydi.

Yaşamın hangi zamansızlıkta,

Hangi notanın gam'ından 

Yeniden başlayacağını duyamamaktı.

Dünya dönmeyi bırakmadan

Tüm kelimeleri tüketme telaşında geçen

Ömür yarışıydı hayat.

İmbikyen süzülüp de gelen kederin

Hangi elin kadehinde boşalacağını bilememekti.

Aslında bir tılsımın rüya masalında

Kaybolan anahtarını aramaktı yalnızca hayat.