Yazdıkça Seni Bitmiyorsun

Siyahın her tonuyla boyanmış sabahlarım

Cümleler bitimsiz bir boşluğa dökülüyor

Yüklemi ağır bir sevdanın altında

dudağımda kırgın bir hece; sana bölünüyorum

Sen, noktası konmamış manifestonun başkaldırısı;

adımlarınla ölçülüyor sokakların nabzı

Bense, kelime boşluklarına sığınan

devrik bir paragraf uykusuyum;

örselenmiş kaldırımlarla dertleşiyorum sabaha karşı

Virgüllerde soluklanmayı çoktan unuttum,

soluğum, sonu gelmeyen yan tümce

Zaman ki kökünden ayrılamamış, bağlaç gibi aramızda

ne seni bana ekliyor, ne de beni senden söküp atabiliyor;

yalnızca kanatıyor usulca...

Zarfların içine sıkıştırdığım zamanlar,

Faili meçhul bir geçmiş zaman kipi

Üç noktalara emanet ettim bütün bekleyişleri

Hiçbir son, seni anlatmaya yetmedi;

ve hiçbir nokta, bu gidişe dur diyemedi

Sesli harfleri sökülmüş bir alfabe gibiyim,

sessizce kanıyorum içimin dehlizlerine...

Hangi soru işareti taşır bu ağır boşluğu?

Bildiğimi dahi bilmiyorum

Sıfatlar kifayetsiz kalıyor yüzünü çizmeye,

kalem kırık, kağıt yaralı, kelam dilsiz;

ve ben, hece hece eksiliyorum yokluğunda

Hiçbir vezin taşımıyor içimdeki bu ağırlığı

Serbest nazım bir delilik bu sana duyduğum,

ölçüsü kaçmış, uyağı bozuk, ritmi dağınık;

Yalnız, her harfinde seni haykıran bir deli

Bütün edebi sanatları denedim seni unutmak için,

mübalağa yaptım acımı, teşbih ettim geceye

Varlığınla yokken, nasıl yoktan var olabilirsin?

Nasıl her satırda kendini tekrar edebilirsin?

Ben seni düşe yazdıkça, sen bir türlü bitmiyorsun