Eylül Geliyor

Elin de kahve, yanında suyun..

Bir anda çıkagelip oturduğumu düşünsene yanına

Eskilerden kalma bir pırıltı gözlerimde,

Heyecanını sindirmeye çalışan midemin gurultuları

Geçmişle geleceğin çekiştirmesi arasında

titreyen ayaklarım.

Sen?

Sanki bu ana doğmuş kadar sakin

bir kahve söylüyorsun;

yılların diyetini teslim edermişcesine bana..

İçimde ağacının inine doğru giden bir yolcu var.

Girilmedik hiçbir oda

sahip çıkılmadık bir duygu bırakmayacak gibi 

tutuyorum ellerinden.

Aldattığın koordinatları, 

terk ettiğin şehirlerde dolaşırken şimdi

En çok kendini bıraktığını gören gözlerine

Selam olsun!

İliklerine işlediğim nefeslerimden 

koşar adım uzaklaşırken

yolda nefesin yetmediyse hatırla;

Çakmağının ucunda yakmakla tehdit ettiğinin

içinde nereye isabet ettiğini..

Adı toprak olan bebeklerin elime doğmuşluğu var.

Adı eylül olan çocukların serpilişini izlediğim günler var.

İkisinin oyununa şahit olmuşluğum var.

Birbirlerine bakarken güldüklerine

Birinin canı yandı diye diğerinin

acıyan yerinden öptüğünü gördüğüm anlar.

Benim çok anım var.

Senin büyütmeye sabretmediğini

Allah'ın elinden tuttuğu çok hayalim..

Bana anlat diyorsun ya

Anlatamam..

Kurduğum hayallerin içinde

rüzgarda bile uçuşan çiçeklerim var

ve bilirim senin toprağın gelgitlidir hep

Senin dümene geçtim diye oturduğun koltuklar

yarın tüm gemiyi alabora edecek bile olsa

bırakılabilir.

Bana anlat diyorsun ya

Anlatamam..

Çünkü büyütmek istemediğin tek çiçek benim.

Dümenine geçmekten korktuğun tek gemi, benim.

Anlatamam..

Sadece bekliyorum;

"Mevsiminden geçtim" diyeceğin günü

Eylüle sığmayan bir tohum bıraktım diyeceğim günü..

Bende biliyorum,

nasipten öte ruhlar doğurduğumu; 

sol yumurtalığımdan.

Ben de biliyorum artık;

kaderine yazılmasıyla, hayatına yazılması arasındaki kilometre farkını

En garip olanı da bu sanırım;

bana çocukken anlatılan matematik sorularında

hangi yoldan gidersen git 

aynı sonuçla karşılacağımı söylerdi dedem

Bir şeyleri tersten anlamış olmam gerekiyor ki

aynı yoldan gitmeyi marifet saymışım.

Şimdi

sabrımın selametini gördüğün yağmurlardan sonra soruyorsun ya sevgilim

İnadımın umudum kadar büyük olup olmadığını

Umudumun bittiği yerden inadıyla devam etmiş kızın hırçınlığı var içimde

Yedi rengi olmasını Allahtan istediğim bir istikamette

Otlarını yolacak kadar inadım var, 

var olmasına da

Otlarını yolayım diye bekleyen bir adama mecalim yok artık.

Çocukluğunu dinlemek isterdim seninle..

Annenin kucağında olmadığın her ay için saklamak isterdim seni içimde.

Varlığını hissetmek için tutunduğun her hikayen niyetine

kedi gibi sokulmak isterdim sessizce yanına

Doyurulmak için hala bekleyen midenin küskünlüğünden öpmek isterdim.

Ve çocukluğunu yaşamak senin ellerinle..

aynı tarlada saatlerce konuştuğumuz yıldızların altında

aynı sokakta bilyelerini yuvarladığın her akşam güneşinin altında

aynı mahallede bisikletimin arkasını senin bırakacağın kadar güvenmek isterdim sana..

Bazen kızıyorum ikimize.

Ödeyeceğimiz bedelleri 

aşılması gereken engelleri dağ gibi yıkıp önümüze

Bi kendimize dağ olamamışızlığımıza

Güven diye karın aça aça doldurduğumuz evde

Bi kendimize ev olamadığımız için

Kızıyorum.

En çok kendini

En çok kendimi terk etmenin kolay olduğu 

bu coğrafyada

Feda edeceğimiz en kolay kişinin de

bizi en çok evde hissettiren olduğuna.

Şimdi

Eylül'e az kaldı.

Hazır mısın?

Tüm duyguları tenimizde getirirken 

beraber bir düş görmeye.

Hazır mısın?

Bir günlüğüne bir rüyanın içinde

En savunmasız halinle kalmaya.

Eylül geliyor sevgilim..

Gerçekten hazır mısın?

İlk kez sahiden uyuyup

son kez uyanıyor olmaya..

Ağustos 2026

Toprak'a