Kalp Allah'ın Evidir

Seni o kadar çok sevdim ki
Bir yerden sonra sanki bu sevgi bana ait değilmiş gibi geliyor.
Ellerimle tutsam kirletirmişim gibi
Sessizce alıp da yüklensem sırtıma
Geçtiğim dağlarda taşıyamazmışım gibi.
İşte o zaman Allah diyorum;
kubbemin içinden.
Allah.

Kalbimin duyguma dar geldiği yerdesin sessizce.
Gücümün üzüldüğü bu sessizlikte.
Ölçüsünü alıyorum boyumun
Sen diye yürüdüğüm bu beşeri yolda
Haddimin alasıyla tanıştırıyor beni köşe başında
Bir de küçük bir not:
"Bana inanamayan küçük kalbinden hatırla.
Onu seviyorum diye diye
Ben kadar sevda büyüttün içinde.
Şimdi anlat herkese.
Kalbindeki bu beşeri aşkla
İnandığını en çok bana.
Sığınmayı öğrendiğini açık denizlerinin
Kırk kilo taşısa da yıllarca
Gık etmeyen yüreğinden serinlediğini
Anlat herkese
Mecnun olmak için dağları arşınlayanında
Kuyularda bekleyen Yusuf'unda
Ateşlerde kor olan İbrahim'inde
Aşk diye bildiği yerdesin,
Hatırla."

Leylasını geçen Mecnun'u tanıdın mı?
Seni öyle sevdim ki
İbrahim'in İsmail'le imtihanını veriyorum O'nun katında.
Bana "ada" dediği yerde bükülüyor boynumdan beyaz tellerim
İçimdeki devrim türkülerini yeşerten parçam
başımı bıraktım yoluna diyor;
uzaklarda bir yerde senin başın misali.
Bir zaman sonra
Sanki savaş meydanında son kalanın yenilgisiyle sallıyorum beyaz bayrağımı
Boşluğa;
Hakk katına.
Teslimim.
Yüreğimdekini de, yüreğimi de
Kalbim diye taşıdığım bütün ganimetleri
Onun huzuruna sunmaya.

Seni öyle sevdim ki
Şirk koştum sanıyorlar
Sessizce putlarımı deviriyorum ben
Onlar gördükçe korkuyorlar
Ben melami hırkamı giyiyorum yeniden
Görmesin istiyorum kimse beni
Kimse tanık olmasın
içimdeki narları çatlattığıma

Seni öyle sevdim ki;
Kalbime ettiklerimi öğrendiği günden beri
Allah,
Helal etmiyor hakkını bana.