Cam Güzelleri

Dünyanın yanmasına nasıl dayanırsın?

Ve neyle yanar dünyan?

Yaşamayan kayıplarla mı?

Yaşayan yaslarında mı?

Dünyan ne ile yanar?

Hangi acıya içinde yer verebilir insan en çok.

Ne ile kül olmak mümkün en çok?

Düşünüyorum;

yol düşündürüyor biraz insanı.

Sevdiğin bir an geçiyor aklımdan

Mesala hangi kıyafetinle oturmaktan mutlusun?

Neyi yiyor olmakta yorulmuyor miden?

Hangi müzik ruhuna terapi yapıyor sessizce?

Gizli yerin neresi mesala?

Bir şey olduğunda ilk kime anlatmak 

geçiyor içinden?

Hiç düşünmeden dinleneceğin kişi kim?

Gözlerin en çok neyi gördüğünde gülümsüyor?

Gerçekten soruyorum.

Merak ediyorum en az acın kadar.

Dünya da hangi kaynakların var;

güvende hissedebilmek için?

Nelerin içinde özgürce uçabiliyor kuşun?

Korkmadan yemeğini yiyebiliyor kedin?

Ben yüzmeyi kendi öğrenmiş bir kızım.

Annemin istediği gibi bir kız olmayı.

Babamın sevsede vebal gibi taşımak istediği kızı.

Ben çırpına çırpına uçmayı öğrendim.

Hamura ne kadar su koyacağımı göz 

kararı mesala

Nasıl alıp başımı gidebilecek kadar kendimi korumayı

Bir gün yüreğinin cesaretiyle 

dönüp savaş meydanına her şeyle yüzleşmeyi.

"Ziyan etme kendini" dedi bir gün çay götürdüğüm bir adam;

adisyon kağıdında.

Sormak için gittiğimde yanına

Kuş olmuş gitmişti sanki.

Yıllar sonra bir kez daha karşılaşınca sordum;

hatırlar diye umutla.

O hatırlamadı ama ben anladım.

Ziyan etmeden öğrenemeyecekmişim;

Kendimi.

Bol keseden harcamadan;

anlayamayacakmışım değerimi.

Ve acılar, acıların;

yaşamadan hissedemeyecekmişiz

canımız olduğunu.

Şimdi anlıyor ve yaşıyorum.

'Ben' kaynaklarımı buldukça

sallanıyor ama yıkılmıyor ağacım.

Besledikçe kendimi 

kanıyor ama bitmiyor barajım.

Kelimelerime yakın tuttukça kendimi

Acıyor ama duyuluyor içimdeki.

Bundan sebep

Seviyorum artık;

Mutlu bitmeyen sonları da;

yeniden başlatıyor yönetmen yaşamaya,

yeni bir sayfa yazmana.

Savaşmayı bırakan askerleri de;

Yenilmeyi bile kabul edeceğin bir 

özgürlükte kanat çırpıyorsun hayata

Düşünsene

Evin önünde ağır ağır yanıyor,

Sen kalkıp bir kova su bile dökmüyorsun.

Yansın diyorsun aksine, yanabilir.

İnsan evine dönmenin bir yolunu arıyor nihayetinde; içine.

İçine dönmenin bir yolunu buluyorsun.

Yoldayım.

Muavin 'Savaştepede'yiz' dedi;

nerede olduğuyla fazlaca ilgilenen bir adama.

Kendime varmama az kaldı.

13.07.2026

Yolda