Sessizleşmeler

Aramızda çıtı çıkmadık kurşunlar saklıyoruz

aramızda gerçeğe taşınmasından korktuğun zincinler 

aramızda hiç gidilmeye cesaret edilmemiş bir yol var

dönüş biletine yan gözle bakar gibi gelen bir yaz var.

Aramızda bahsi geçilmesinden korkulan aylar var.

Aramızda 

bir ara olduğunu bilecek kadar yaşanmış

Bir ipi sallayamayacak kadar başı boş gezen kuzular var.

"Ara" kelimesini bir düşün.

Birinin birini arayabilmesi mesala

El uzatmak gibi geliyorken kulağa;

üstelik cevaplanmayan aramalar

çıkmayan yollar

vakti gelmemiş buluşmalar

adreste bulunamamış mektuplar

koca bir gerçeklik gibi duruyorken

önünde

"Aramızda" 

İki tamlığı barındırır gibi saklıyor kendini.

Üstelik bir sır gibi

Bir sığınak gibi.

Sessiz bir kuyu gibi.

Aramızda bir kuyunun sessiz dili olsun isterdim.

Kuyuları ben alayım

Sen tüten ocaklarında sıcak çorbalar kaynat.

Sonu olmayacak ihtimalsizliklerimize

kaderin sıcak kucağına bırakalım yavaşca.

Bazı hikayeler hiç emzirilmez 

Hiç sahip çıkılmazdı.

Bakamadığımıza bakar umuduyla

içimizin odalarını süresiz rezerve edelim bu sefer son kez.

İçimde içine dair gerçekliğin satırı kalsın istedim.

Senden bana yazılmış bir sonsuzluk olsun istedim.

İçimde kira vermeden oturmana 

İçinde tozlu raflar arasında heykelcilik oynadığım hikayelere dönmeden son satır önce

delirmediğime kanıt istedim hayattan.

Olmadı.

Tek gelişlik bir mektubu ödemeyecek kadar kırılamamışım; ne yazık.

Teşekkür ederim.

En çocuksu heveslerimi 

endişe hamuruna bulayıp 

dağılmaya meyilli olan parçalarımı 

tutkalladığım o günlere geri döndürülmüştüm.

Artık kızartılmaktan korkmayacak kadar taştım.

Taş yerinde ağırdı.

Ben yerime geri dönüyordum.

Teşekkür ederim hayata da

Kadere emanet ettiğimiz 

yakartoplarımızı

kesmekle tehdit eden amcaların depolarından çıkarıp

hanelerin camlarını kırmayaya söz vererek ateşkes etmiştik.

Sözümde durdum Erdal amca

topları bırakıyorum.

Onlara iyi bak.

Eylül 2026

Toprak'a