Allâhu Ekber Der İken Sarsıldı Mülk İ Kâinat

Nida-yı kudsî yükseldi, sema dergâh-ı nûr oldu, 

Cihan baştan başa nûra garkolup arş-ı sürûr oldu.(1)

O söyleten ki Mülk-i Can, nida eden ne şan-ı pak, 

Geceyle gündüzün kalbi bu sesle bihuzur oldu.(2)

"Allâhu Ekber" der iken sarsıldı mülk-i kâinat, 

Siva silindi dillerden, gönüller pür-sürûr oldu.(3)

Bu ses bir nefha-i kudsî, yürür efleâke saf-a-saf, 

Melekler dinler dergâhta, semavat hep nûr oldu.(4)

Nida ettikçe tevhidi, söner küfrün bütün nârı,

Hidayet meş’ali yandı, cihan mülkü nûr oldu. (5)

"Muhammed" ismi geldikçe süzülür dide-i uşşak, 

O nam-ı pak ile her can, şefaatle mesrur oldu. (6)

"Hayye ala's-Salâh" nidâsı davettir ki Mevlâ’ya, 

Huzur-ı Kibriya’ya yol, bu nida ile nûr oldu. (7)

"Hayye ala'l-Felâh" der ki: Kurtuluş vaktidir ey can! 

Zamanın çarkı durdu hem, zemin ü âsman nûr oldu. (8)

Seher vakti okunurken "Essalâtü hayrun minen-nevm", 

Gaflet uykusu terk edildi, gönül bağı nûr oldu. (9)

Bu ses bir habb-ı iksirdir, deva eyler hasta cana, 

Derunî yareler sarılır, bu nida ile nûr oldu. (10)

O minare ki bir parmak, işaret eyler uzlete, 

Yeryüzü secdegâh oldu, bütün âlem nûr oldu. (11)

Şehadetler ki bu dinin direğidir ezelden beri, 

Ezan okundukça vatan, kıyamete dek nûr oldu. (12)

Ne mutlak bir nida-yı pak, ne ulvî bir hitab-ı rab, 

İşiten kalplerin pası silindi, hep nûr oldu. (13)

Bu avaz kesilmez hiç, döner devran üzre arza, 

Şark u garp dinler bu sesi, cihan baştan nûr oldu. (14)

Redferî-veş kelam ettim, ezan vesile-i af olsun, 

Ruhumuz bu sedayla nihayet bulup nûr oldu. (15)

redfer