Kayıp Eşya Deposu

Oysa yıldızlar sönmüştü;

Geceye küsen gözlerin kararan perdesinde,

Yalnızca bir anlığına.

Fırtınasız bir deniz kadar ağır,

Limansız gemilerin yükü...

Her kıyı bir aldanış,

Her dalga unutuşun ta kendisi.

İçerde bir yerde sızlar

Eski bir yaranın izi

Bu kayıp eşya deposunda.

Dökülür takvimden yapraklar,

Tozlu rafların arasına.

Ne bir selam gelir uzaktan,

Ne bir merhaba sözü…

Bir garip yolcudur artık

Zihnin zeminine yer etmiştir hatıralar ;

Elleri boş, gözleri dalgın

Gecenin tam ortasında...

Yapayalnız

Tek başına …

Oysa bekleyişler;

Sonbahar yapraklarıyla düşüp gitmiş ,

Gelecek yeni bir baharı beklemek üzere.

Bir fırça darbesidir yalnızlık,

Tuvalde yarım kalmış resim.

Ne rengi belli gökyüzünün,

Ne duyulur yürekten çıkan sesin...

Soluk bir gölgedir mazi,

Her adımda ardından gelen;

Uçuşur boşlukta kül zerreleri,

Eski bir yangından geriye kalan.

Işığı sönmüş bir kıvılcımdır artık 

Kırık bir ayna gibidir kalp;

Göstermez gerçeği,

Sadece biriktirir durur

Geçip gidenlerin acısını

Bir fener ışığı gibi süzülür

Terk edilmiş kıyının sisinden.

Ne geçen bir gemi vardır ufukta,

Ne bir haber sevgiliden...

Zaman, paslı bir kilit gibi

Kapamıştır geçmişin kapısını

Bu kayıp eşya deposunun

Kurumuş bir gül yaprağında.

Unutulmuş iki dize arasında

Savrulur rüzgârda ,

Her biri bir başka hatıra;

Hiç yaşanmamış gibi sanki,

Oysa mektupları da yakılmıştır

Geçmiş sevdaların 

Tozlu bir sandığın gizli bölmesine saklanmış…

O ağır gece çöker üzerimize,

Bir sis perdesi gibi sessiz.

Ne bir ses duyulur 

Ne arayıp soran olur

Kalan sadece bir koca geçmiştir.

gecelerin koynunda,

Bu kayıp eşya deposunda.

redfer