Bir Poşet Eşya

Seni sevmek,

Hastanenin o steril, beyaz koridorlarında

Zamana karşı açılmış amansız bir davaydı.

Herkes dışarıda hayatın akışını konuşurken,

Ben odadaki o yeşil ekranın çizgilerinde

Senin her nabzını bir dize gibi saydım.

Komodinin üzerinde duran yarım kalmış ilaçlar,

Hafifçe aralık duran o soğuk hasta önlüğü,

Ve pencerene vuran o acımasız şehir ışığı...

Aşk, bu kez kitap sayfalarında değil,

Serum hortumlarından akan o yavaş damlalarda,

Oksijen maskesinin buğusunda birikti.

Sesinin sokakları şenlendirdiği o güneşli günler;

Şimdi bir refakatçi sandalyesinin gıcırtısına sıkıştı.

Koridorun ucundaki otomat makinesinden sızan loş ışıkta,

Tatsız bir hastane çayını yudumlarken anladım:

Zaman, senin kolundaki o durmuş saat kadar yavaş artık.

Biz seninle,

Aynı yoğun bakım camının iki ayrı tarafında

Birbirine dokunamayan iki sürgündük.

Nefesimiz aynı cihazın ritmine bağlandı,

O dilsiz duvarların sessizliğinde sınandık;

Şimdi hangi sokağa çıksam tek başıma,

Yüzüme vuruyor o kurşuni koridor beyazlığı.

Şimdi o koridorun sandalyelerine çöküyor gece,

Ziyaret saatleri bitti, kimse kalmadı kapıda.

O yeşil ekran düz bir çizgiye teslim olduğundan beri,

Sadece zaman durmadı, dünya da eksildi.

Cebimde kalan tek şey, avucunun son sıcaklığıyla

Hastane çıkışında teslim aldığım bir poşet eşya;

İçinde bir çift terlik, bir hırka ve yarım kalmış bir hayat.