Akrebin Çentiği

Bir pilin ucuz ömrüne bağlandı koca asır.

Duvarın kör noktasında asılı dairesel hapis,

düzenli bir tıkırtıyla kemiriyor odanın tenhasını.

Kendi yaşlanışını bir hıza sabitleyen insanoğlu,

farkında değil o sarkaçta kaçıncı kez eksildiğinin.

Her tıkırtıda ömürden bir kıymık koparıyor zaman.

Eskimiş, yorulmuş metal ayaklar,

kadranın darlığıyla sabitlenmiş o daracık evren...

Yelkovanın ucu akrebin gövdesine değecek kadar yakın oysa,

ama aralarındaki mesafe hep aynı mekanik sadakatle korunuyor.

Telaşlı kalabalıklar geçip gidiyor altından,

kimse fark etmiyor duvarda işleyen bu ince giyotini.

İçindeki yay boşalana kadar sürecek bu infaz;

kadran durduğunda geriye kalan,

zamanın kendi etiyle beslenmiş o sağır ve yuvarlak sessizliktir.