İçi İnsan Dolu Bir Gemi

Önüne bakmaya korkar oldu insan.

Birinin gözlerine değse bakışı,

bir şey isteyecek sanıyorlar.

Bir şey borçlanacak.

Bir şey başlayacak.

Başı eğik geziyor artık dünyayı.

Kaldırımlar daha güvenli;

taşların yüzünde

soru yok.

Otobüs durağında

yan yana bekleyen insanlar var.

Aralarında

bir insan boyu boşluk.

Kimse o boşluğa basmıyor.

Bir kadın ağlıyor.

Sessiz.

Öyle sessiz ki

gözyaşı yanağından düşerken

kimseye çarpmıyor.

Yanından geçen adam

telefonuna biraz daha yaklaşıyor.

Ekranın ışığı

yüzünün yarısını saklıyor.

Akşam oluyor.

Apartmanların bütün pencereleri yanıyor.

Şehir uzaktan

içi insan dolu bir gemiye benziyor.

Ama hiçbir pencere

başka bir pencereyi

ev olarak görmüyor.

Bir çocuk

sokakta düşürdüğü oyuncağını arıyor.

Bir adam eğilip alıyor.

Çocuk teşekkür ediyor.

Adam oyuncağı uzatıyor;

başını kaldırmıyor.

Çocuk da

adamın yüzüne bakmıyor.

Oyuncak ikisinin arasında

kısa bir süre

insanlık kadar yakın duruyor.

Sonra çocuk gidiyor.

Adam başka yöne.

Yıllardır aynı apartmanda

oturan iki komşu var.

Birbirlerinin

ayak seslerini biliyorlar.

Kapılarının açılışını,

merdivendeki üçüncü basamağın

gıcırdadığını...

Ama isimlerini bilmiyorlar.

Bir sabah

karşı dairenin kapısına

siyah bir bez asılıyor.

İçeride biri ölmüş.

Koridordan geçenler

başlarını eğiyor.

Kimse

kimin öldüğünü sormuyor.

O akşam

aynı apartmanda

asansör sessizce çıkıyor.

Kat ışıkları yanıyor.

Kapılar açılıyor.

Herkes kendi evine giriyor.

Bir süre sonra

koridor yeniden boş.

Sanki içeride

hiç kimse yaşamamış gibi.

Gece.

Bir adam banyoda

ellerini yıkıyor.

Başını kaldırıyor.

Aynada

kendisine benzeyen biri var.

Gözler aynı.

Ağız aynı.

Burnunun kenarında

çocukluktan kalma o küçük çizgi.

Adam biraz daha yaklaşıyor.

Aynadaki kişi

bir adım geri çekiliyor.

Elini kaldırıyor.

O da kaldırıyor.

Ama ikisi de

birbirine dokunamıyor.

Sabaha karşı

şehirde milyonlarca pencere yanıyor.

Milyonlarca insan

uyuyor.

Milyonlarca insan

aynı göğün altında.

Ve hiçbir pencere

karşısındaki pencereye

el sallamıyor.

Şehir,

içi insan dolu bir gemi gibi

karanlığın içinde ilerliyor.

Kimse

kimsenin hangi katta

uyuduğunu bilmiyor.