Ben Sencer Çavuş

(Altaylardan Anama Mektuplar 1 ve 2’nin devamı olan şiirdir.)

Ben  Çavuş Sencer,

Altaylar’da iki yıl esir kaldıktan sonra

Baba ocağına dönen asker…

Yük vagonlarından Anadoluma bakıyorum,

Yangın yeri yurdum.

Dağlar, ovalar, ekin tarlaları kül olmuş.

Aziz milletim sahipsiz kalmış

Ayağında çarık bile olmayanlar…

Aç, yarı çıplak, çorapsız çocuklar

Vagonlara bakıp 

Kocasını arayan dul kadınlar…

Bir akşam üstü vardım,

Doksan haneli köyüme.

Beli daha da bükülmüş, gözleri fersiz

Anadolu kadını garip anam,

Bakmadı bile yüzüme.

Kuşağına soktuğu elini zorla öptüm.

Anamın gözünde bu vatanın, 

Tek suçlusu bendim.

Günlerce konuşmadı sağ kalan tek oğluyla.

Ben Sencer Çavuş

Başım yerde, kimsenin yüzüne bakamadan

Üç ay durdum dumansız köyde

Köy dediysem

Yaşlılar, kadınlar, çocuklar

Ve üç beş gazi…

Günlerden sonra,

Duyduk ki bir er çıkmış, bayrak açmış,

Adı Mustafa Kemal’miş.

Anamın yüzü gülüyordu nihayet.

“Hazırlan” dedi “Sabah vatan yoluna çıkacaksın”

Sırt çantamda bir iki iç çamaşırım,

Biraz peksimet.

Koştum Anadolumu kurtarmaya…

Ben Sencer Çavuş,

Bir kolunu Afyon tepelerinde bırakıp

Alnı dik ana evine dönen…