Düdüklü Tencereyle Göz Göze Gelince Hissedilen Ecel Korkusu

Bazı mutfak aletleri vardır, insan onlara güvenle bakar. Blender mesela. Biraz gürültülüdür ama niyeti bellidir. Mikrodalga desen, kendi halinde takılır.

Ama düdüklü tencere…

Onunla göz göze geldiğin anda insanın aklından hayat muhasebesi geçiyor.

“Telefonun şifresini kimse bilmiyor.”

“Ben daha o dizinin finalini izlemedim.”

Bir de tencerenin kapağını kapatırken insanın içindeki cesaret yavaş yavaş mutfaktan çıkıp apartmanı terk ediyor.

Nohut pişireceksin alt tarafı.

Ama zihnin şöyle çalışıyor:

“Ya bugün nohut değil de vasiyet pişerse?”

Tencereyi ocağa koyuyorsun. Birkaç dakika sonra o meşhur ses geliyor.

Tıssssss…

İşte o an insan mutfakta değil, kaderle müzakere masasında.

Tencere sanki sana değil, doğrudan ruhuna bakıyor.

“Hazır mısın?”

Sen: “Ben sadece akşam yemeği yapacaktım abi.”

En kötüsü de mutfaktan uzaklaşıp salona geçiyorsun ama kulağın hâlâ tencerede.

Çünkü düdüklü tencereyle aranda güven problemi oluşmuş bir kere.

Bir süre sonra gidip kontrol ediyorsun. Tencere gayet sakin.

Sen de başında durup bakıyorsun.

İkiniz de birbirinize güvenmiyorsunuz.

Ve insanın içinden tek bir cümle geçiyor:

“Ben nohut pişireceğim diye ölen insan olmak istemiyorum.”

Hayatta daha dramatik bir ölüm düşünemiyorum.

Gazete manşeti: “Nohut uğruna hayatını kaybetti.”

Her kullanımda insan biraz daha tevekkül öğreniyor.

Nohut pişiyor.

Sen ise hayata bakış açını değiştiriyorsun.

Sonunda düdüğü indirip kapağı açıyorsun.

Nohutlar içeride masum masum duruyor.

Sen de karşılarına geçip düşünüyorsun:

“Bunca korkuya değdiniz mi gerçekten?”

Ve cevap belli:

Değdi. Ama bir dahaki sefere nohut istersem önce düdüklü tencereye bakıp “Bunu gerçekten ikimiz de istiyor muyuz?” diye soracağım. 😂

Çünkü sonuçta o nohut için hayatımı riske atacak kadar aç değilim. 😂😂