Zaralı Şampiyonun Define Arama Macerası 16

"İsmail!"

Ses yeniden duyuldu.

Bu kez daha yakından geliyordu.

Celal korkuyla Baki'ye baktı.

"Bu... Buuuu... gerçekten bir insan sesi mi?"

Baki başını salladı.

"La neye benziyor? Tabii insan sesi. "

İsmail Dede ise hiç konuşmuyordu.

Gözleri kapının üzerindeydi.

Baki:

"Dedem, bu kim?"

İsmail Dede derin bir nefes aldı.

"Babamın ortağı."

Yaşar şaşırdı.

"Ama onun öldüğünü söylemedin mi sen?"

"Öyle biliyordum şimdiye kadar."

Baki kapıya yaklaşırken İsmail Dede onu durdurdu.

"Hayır. Ben açacağım."

Yaşlı adam yavaşça kapıya yürüdü.

Kapıyı açtı.

Dışarıda kimse yoktu.Celal iyice korkmuştu.
"Aha işte cinler.Seslenip gittiler. Şimdi de bizi çarpmaya gelecekler.Baki:
"Lan bir sus felaket tellalı. Ne cini olsun.Burada dur gelme diyeceğim ama bu sefer yine korkudan altına edeceksin."
Baki önden yürümeye başladı.

Sadece değirmenin önündeki toprak yolda eski bir fener duruyordu.

İsmail Dede feneri görünce geri çekildi.

"Bu imkânsız."

Baki feneri aldı.

Üzerinde küçük bir harf kazılıydı:

M

Celal:

"Mehmet mi?"

İsmail Dede başını salladı.

"Babamın adı Mehmet'ti."

Baki fenerin altındaki küçük bölmeyi fark etti.

"Burada bir şey var."

Bölmeyi açtı.

İçinden katlanmış bir kâğıt çıktı.

Baki kâğıdı açtı.

Üzerinde şu yazıyordu:"İsmail, eğer bu feneri bulduysan zamanı geldi demektir.Dördüncü emaneti bulmadan önce köyün geçmişini öğrenmelisin."

İsmail Dede'nin elleri titremeye başladı.

"Babam..."

Yaşar:

"Devamında ne yazıyor?"

Baki kâğıdın alt kısmına baktı.

"Bir isim var."

Celal:

"Kim?"

Baki yavaşça okudu:

"Hasan."

İsmail Dede'nin yüzü değişti.

"Hasan..."

Halit:

"Bu da kim?"

İsmail Dede cevap vermeden değirmenin içine girdi.

Taş masanın yanına oturdu.

"Hasan, babamın en yakın arkadaşıydı."

Baki:

"Peki sonra ne oldu?"

"Bir gece babamla birlikte mağaraya gittiler."

"Sonra?"

"Babam geri döndü."

"Hasan?"

İsmail Dede başını eğdi.

"Bir daha dönmedi."

Odadaki hava bir anda ağırlaştı.

Baki:

"Demek dördüncü sandığın sırrını Hasan biliyordu."

İsmail Dede:

"Belki de."

Yaşar haritayı masaya serdi.

"Burada bir şey var."

Herkes haritaya yaklaştı.

Haritanın kenarında daha önce fark etmedikleri küçük bir çizim bulunuyordu.

Bir ev.

Yanında da iki harf: H.M

Baki düşündü.

"Hasan ve Mehmet."

İsmail Dede başını salladı.

"İkisi birlikte bir şey saklamış."

Celal:

"Peki neden?"

İsmail Dede haritaya baktı.

"Çünkü o yıllarda köyde büyük bir kavga yaşandı."

Halit:

"Ne kavgası?"

"Toprak kavgası."

Yaşar:

"Belgelerdeki topraklardan mı bahsediyorsun?"

İsmail Dede:

"Evet."

Baki'nin aklına bir şey geldi.

"Sandıklardaki tapular bu yüzden saklanmış olmasın?"

İsmail Dede:

"Doğru."

Tam o sırada değirmenin içinden bir ses geldi. Tak... Tak... Tak...

Baki fenerini kaldırdı.

Ses taş duvarın arkasından geliyordu.

Celal:

"Yine mi bu ses.Aha cinler geliyor. Ben kapten gideceğim güm diye.?"

Baki duvara yaklaştı.

Duvarın altındaki taşlardan birini çekti.

Arkasında dar bir geçit vardı.

Geçidin sonunda ise küçük bir oda görünüyordu.

Baki:

"Burada biri yaşamış."

Odanın içinde eski bir masa, kırık bir sandalye ve duvarda asılı bir fotoğraf vardı.

Yaşar fotoğrafı aldı.

Fotoğrafta iki genç adam duruyordu.

Biri İsmail Dede'nin babası Mehmet'ti.

Diğeri ise Hasan.

Fakat fotoğrafın arkasında bir not vardı.

Baki notu okudu:"Dördüncü emanet sandıkta değil. Onu koruyan kişide."

Halit:

"Ne demek bu?"

Baki cevap veremedi.

Çünkü odanın köşesinde başka bir şey fark etmişti.

Duvarın üzerinde dört sembol vardı.

İlk üç sembol sandıklardaki işaretlerle aynıydı.

Dördüncü sembol ise farklıydı.

Ve altında tek bir kelime yazıyordu: "VARİS."

İsmail Dede bu kelimeyi görünce ayağa kalktı.

"Hayır..."

Baki ona döndü.

"Ne oldu?"

İsmail Dede'nin sesi titriyordu.

"Babam bana bir şey söylemişti."

"Ne?"

"Bir gün dört sandığın sırrı ortaya çıkarsa..."

Yaşlı adam sustu.

Baki:

"Sonra?"

İsmail Dede gözlerini Baki'ye çevirdi.

"Varisin ortaya çıkacağını söylemişti."

Devam Edecek