Denge

Bir bilgeye zehrin ne olduğunu sormuşlar: Demiş ki; “İhtiyacımızdan fazla olan her şey zehirdir. Fazla güç, fazla dinlenmek, fazla yiyecek, fazla ihtiras, fazla korku, fazla sakinlik, fazla öfke, fazla neşe, fazla nefret hatta fazla iyi niyet. Yaşamın özü ve şifası dengede kalabilmektir…”

Ilık ılık akan gözyaşlarımın karanlığında acıdan kıvranırken; ceketimin ceplerinden düşen tüm umutlarımı tek tek iliklerken buldum kendimi… Selam durdum; kim bilir kaç gece ağladığım, yalvardığım, haykırdığım odamın duvarlarındaki sıvası dökük benliğime, bencilliğime, bence’siz sensizliğime… Yenik düştüğüm, yeniden örtüştüğüm, yegane dönüştüğüm veyahut da dönüştürüldüğüm yerde bedenimi terk ettim; susmayan zihnimin ölümcül darbesine… Kaç dikiş atıldı, sirenler kimin için çaldı, ömrümün kaç baharını geçmişimin hangi güzü aldı, hani geride ne kaldı…

Dengim olmayan düşlerimin kalabalığında dengesizliğimin rengine boyanırken, duyulmayan çığlıklarımın sessizliğin(d)e gömüldüm! Ruhumdan kopan parçalarım, var oluşun kıyısında debelenirken ah kaç kez düştüm! Düştüğümde çok mu kanadım yoksa yaralandığım yerden çiçekler açmasını beklerken daha da mı çok kimsesizliğime bulandıkça bulandım! 

Yoruldum… Yoruldukça başa sardım; başa sardıkça sarsıldım… Ben ki itinayla yarınların süsüne inanırken nasıl da bugünlerin karanlığında kayboldum! Yok oluşun en acımasız kıyısında gezinirken derinlerimdeki ince sızıda fani benliğimi gördüm!

Durdum, düşündüm; hayatın toplamından bendeki beni çıkardığımda geriye kalan zamanın akreple yelkovanında döndükçe döndüm, kördüm ya da sadece toz zerresinden hallice bir küldüm! Ki ben yarınlarımdan kaçarken bugünüme hapsolmuş bir dündüm! Çok mu bekledim yoksa azın içinden teğet geçen ömre çok mu anlam yükledim? Bilemedim ki; varlığım yokluğuma ağır basarken yavaş yavaş nedensizce tükendim… 

Hep inanmak isterken buldum kendimi; ne kadar fazla iyiysen o kadar çok yenilmezsin! Hep uç noktalarda yaşamanın ne kadar acıtıcı olduğunu ölüme üç kala öğrendim! Üç rakamı içinde; geçmişi, geleceği, şimdiyi taşırken zihin, beden, ruh ekseninde nasıl da hiçmişçesine sadece birdim!

BÜŞRA DALGIÇ