Çayda Soğuyor Merak'da

Geç kalıyorsun artık.

Eskiden kapının anahtarını duyduğumda

yerimden kalkar, seni beklerdim.

Saat kaç olursa olsun,

çaydanlığı yeniden ocağa koyardım.

Şimdi yerimden kalkmıyorum.

Çay da soğuyor, merak da...

İnsan bazı şeylere bir günde alışmıyor.

Önce beklemekten vazgeçiyor, sonra sormaktan,

en sonunda da merak etmeyi unuttuğunu fark ediyor.

Biz ne zaman bu kadar sessiz kaldık, bilmiyorum.

Eskiden kızardım sana.

Uzun uzun anlatırdım neye kırıldığımı.

Şimdi susup başka bir odaya geçiyorum.

Sen de peşimden gelmiyorsun.

Aslında en çok buna kırılıyorum.

Ne bitti tamamen, ne de eskisi gibi kaldı.

İkimiz de aynı evin içinde, ayrı köşelerde sıkışıp kaldık.

Göz göze geldiğimizde hemen kaçırıyoruz bakışlarımızı.

Çünkü biliyoruz; aynı soruyu soruyoruz içimizden.

Birbirine bu kadar yakınken,

şimdi neden bu kadar yabancıyız birbirimize?

Hiç konuşmuyoruz bunu.

Cesaretimiz yok belki de.

Çünkü bazı gerçekleri sesli söylersek,

aynı evde kalmanın imkânsızlaşacağını biliyoruz.

Yine de sana kötü bir şey dilemedim kırgınken bile.

Çünkü insan, bir zamanlar canından bildiğinin canı yansın istemiyor.

Kalbim başka söylüyor, alışkanlıklarım başka.

Aklım "git" diyor, yıllar "kal" diyor.

En çok da buna şaşırıyorum.

Sabah yine çay koyacağım.

İçersin, içmezsin... Bilmem.

Beklemiyorum artık senden bir şey.

Sadece çaydanlık kaynarken, eski bir gülüş takılıyor gözüme.

Sonra fincanı masaya bırakıyorum.

Aynı evin içinde,

birbirimize birkaç adım kadar yakın,

ama bir ömür kadar uzak.

Ve hayat, sanki hiçbir şey kırılmamış gibi,

her sabah yeniden başlıyor.

Silezya