Ayrılık Bir Kor Gibi

Sessizliğin sesini, dinlerim penceremde;

Aklımda hatıralar, canlanır birer birer.

Rüzgârın fısıltısı, bağrımı deler geçer;

Gözümde tüter yüzün, hayalin gitmez bir an,

Gönlümdeki yangınlar, ruhumu yakar geçer...

Gecenin karanlığı, çökerken yavaş yavaş;

İçimde bitmek bilmez, amansız bir iç savaş.

Dudağım mırıldanır, adını azar azar

Zamanın saatleri, ömrümü öğütürken,

Hasretin sancıları, kalbime vurur geçer...

Geceye damlar hüzün, penceremin önünde;

Ayrılık bir kor gibi, düşer durur içime.

Geçmişten bir hatıra, bu gurbetin gününde; 

Şu sessiz harabede, boğulurken ben yine,

Karanlık bir bıçak ki, bağrımı deler geçer...

Bir umutla beklerim, döneceksin sen diye;

Bıraktın bu kalbime, en acı bir hediye.

Yanarım için için, düşmüşüm bu çileye;

Çaresiz bekleyişler, ömrümü tüketirken,

Yıllarım bir duman gibi, dağılıp uçar geçer...

Gönlümün ortasına, yükledim dertlerimi;

Bekledim geçeceğin, o tanıdık yerleri

Özledim bana bakan, o sıcacık gözleri...

Mevsimler değişirken, yapraklar dökülürken,

Sonbahar ayazı da, içimi yakar geçer...

Kapanır perde artık, bu hazin hikâyede;

Sensizlik hüküm sürer, bu karanlık hanede.

Şimdi ben tek başıma, kaldım bu viranede...

Karayel kapımı her, gün ansızın çalarken,

On yıllarım gözümden, süzülüp akar geçer...

redfer