Dünya Yalan Değil İnsanlar Yalan

Neşet Ertaş'ın “Ah Yalan Dünya”sını dinlerken insan, kendi hayatından eksilenleri düşünüyor.

Bir türlü gerçekleşmeyen dilekleri…

Tam olacak derken dağılan hayalleri…

Yanında kalacak sanıp yolun ortasında kaybettiklerini…

Sonra insan bütün bunların hesabını dünyaya kesiyor.

“Yalan dünya.”

Belki de değil.

Dünya bize hiçbir zaman söz vermedi ki.

Bizi yaralayan dünya değildi.

Bizi bekleten dünya değildi.

Bize umut verip sonra arkasını dönen dünya değildi.

İnsanlardı.

Bir gün “Seninleyim” deyip ertesi gün yabancılaşanlar…

Bir ömürlük sevgi veriyormuş gibi davranıp birkaç aylık heves taşıyanlar…

Güvenimizi alıp karşılığında sessizlik bırakanlar…

Biz yine de dünyayı suçladık.

Çünkü insana kızmak daha ağırdı.

Dünyaya kızınca gökyüzüne bakıp susabiliyorsun.

Ama insana kızınca, yüzüne bakıp “Neden?” diye sormak gerekiyor.

Belki de insanın içinde kalan o yarım hevesler bu yüzden bu kadar ağır.

Ve insan yaş aldıkça şunu anlıyor:

Hayatın bütün kaybettikleri yalan değildi.

Bazıları gerçekten güzeldi.

Sadece bazı insanlar, güzel şeyleri ellerinde tutacak kadar gerçek değildi.

Bu yüzden artık dünyaya kızmıyorum.

Yağmur yağınca gökyüzünü suçlamıyorum.

Birileri gidince hayata küsmüyorum.

Çünkü dünya işini yapıyor.

Dönüyor.

Eskileri götürüyor, yenileri getiriyor.

Yalan söyleyen dünya değil.

Bize sonsuzluk vaat edip, ilk fırsatta giden insanlar.

Belki de Neşet Ertaş'ın türküsünü bu yüzden her dinlediğimizde içimiz biraz daha burkuluyor.

Çünkü bazen “yalan dünya” dediğimiz şey, aslında inandığımız insanların bıraktığı boşluğun adı.