Kalabalık Görünce İçimdeki Emekli Uyanıyor

Kalabalık görünce içimdeki emekli uyanıyor.

Daha insanlar yaklaşmadan içimden bir ses:

“Dönelim.”

Nereye döneceğimizi bilmiyorum.

Ev de olabilir, mezarlık da.

Yeter ki insan sayısı azalsın.

Bir yere giriyorum, içerisi kalabalık.

Benim beynim hemen çıkış planı yapıyor.

“Şuradan sıvışırız. Kimse fark etmez.”

Sanki mekâna eğlenmeye değil, rehin alınmış yakınımızı kurtarmaya gelmişiz.

Toplu taşımada boş koltuk buluyorum, seviniyorum.

Yanıma biri oturuyor.

İçimdeki bütün organlar aynı anda istifa ediyor.

Herkes aynı anda konuşuyor.

Biri gülüyor, biri telefonla konuşuyor, biri çocuğuna sesleniyor...

Ben ortada sessizce oturup insanlığın neden hâlâ devam ettiğini düşünüyorum.

Bu arada dışarıdaki sesi duymamak için özel olarak gürültü engelleyen kulaklık aldım.

“Bir kulaklığa 5 bin lira verilir mi?” demeyin… Veriliyor. 😂

Kulaklığı takınca dünya susuyor.

Ben susuyorum.

Hayat güzelleşiyor.

Kalabalık bir etkinlik görünce de:

“Ne güzel, herkes eğleniyor.” demiyorum.

“Bunların hepsi aynı anda nasıl dışarı çıkmayı başarmış?” diyorum.

Bir arkadaş:

“Kalabalık yerleri sevmiyor musun?”

Sevmiyorum.

Ben insanları tek tek seviyorum.

Toplu halde biraz fazla geliyorlar.

Benim ideal sosyal ortamım:

Üç kişi.

İkisi başka odada.

Biri de sessiz.

Hatta mümkünse o da mesaj atsın.

Hayatımın ilerleyen dönemlerinde sosyal çevrem tamamen azalırsa üzülmeyin

Bu bir kayıp değil.

Bu benim yıllardır üzerinde çalıştığım bir projeydi. 😂