Evladım Ne Zaman Evleniyorsun Yıllardır Süren Soruşturma

Dosyam yıllardır açık.

Şüpheli: Ben.

Suç: Bekâr olmak.

Mağdur: Annem.

Tanıklar: Teyzeler, halalar, komşular ve mahallede kim olduğunu tam olarak bilmediğimiz ama benim medeni durumumu bilen kadın.

Soruşturmanın ilk ifadesi çocukluğumda alındı.

“Evladım, büyüyünce ne olacaksın?”

“Doktor.”

“Tamam da evlenince?”

Daha çocuk yaşta bile evliliğin kariyer planından önce geldiğini öğrenmişim. Ben meslek seçmeye çalışıyorum, ailem Birleşmiş Milletler gibi gelecek planımı müzakere ediyor.

Sonra yaş 20'lere geldi.

“Birisi var mı?”

Yok.

“Niye yok?”

Bilmiyorum anne. İnsan kaynaklarına başvuru yapar gibi sevgili başvurusu mu alayım?

Yaş 25.

“Bak, kuzenin evlendi.”

Evet anne, biliyorum. Düğününe gittik. Takısını da sen taktın. 

Yaş 28.

“Senin yaşında ben seni kucağımda taşıyordum.”

Anne, senin yaşında ben hâlâ hayatımı taşıyamıyorum. Kıyaslamayı biraz güncelleyelim.

Yaş 30.

Artık soru doğrudan gelmiyor.

Önce ortam hazırlanıyor.

“Komşunun kızı evlenmiş.”

“Hmm.”

“Çocuk da yapmış.”

“Anne…”

“Ben bir şey demedim.”

İşte en tehlikeli cümle.

“Ben bir şey demedim.”

Türk annelerinin sözlü iletişimdeki susturucu aparatı.

Bir şey demedi ama ben bütün dosyayı okudum.

Bir ara ailemin beni evlendirmek için gizli bir WhatsApp grubu kurduğundan şüpheleniyorum.

Grubun adı muhtemelen:

“Hayırlı Kısmeti Bul Acil Durum Masası.”

İçeride 46 kişi.

Biri fotoğraf atıyor:

“Bu çocuk nasıl?”

Diğeri:

“Annesi iyi birine benziyor.”

Başka biri:

“Çocuğun işi ne?”

Cevap:

“Instagram'da kahveci.”

Annem:

“Olmaz.”

Benim haberim yok.

Ben salonda oturmuş çay içiyorum.

Hayatım hakkında bakanlar kurulu toplantısı yapılmış, benim davetiyem kaybolmuş.

Ve yıllar geçtikçe soru değişiyor.

Eskiden:

“Ne zaman evleneceksin?”

Sonra:

“Birini bulamadın mı?”

Sonra:

“Hiç mi düşünmüyorsun?”

Sonra:

“Sen evlenmeyecek misin?”

En sonunda:

“Biz senden umudu kestik.”

İşte o cümlede insanın içinde garip bir huzur oluşuyor.

Çünkü soruşturma kapanmış gibi.

Ama hayır.

İki ay sonra:

“Biri var…”

DOSYA YENİDEN AÇILDI.

Ve ben artık şundan eminim:

Bu ülkede evlilik, iki insanın verdiği kişisel bir karar değil.

Aile, akraba, komşu ve uzaktan tanıdıkların ortak yürüttüğü çok kapsamlı bir kamu projesidir.

Ben sadece projenin hâlâ bulunamayan tarafıyım.

Soruşturma devam ediyor.

Yeni gelişmeler oldukça aile WhatsApp grubundan duyurulacaktır.