Kendimize Gelince Neden Mazuruz

İnsan başkasının hayatına bakarken hâkim kürsüsüne çıkıyor da, kendi hayatı söz konusu olunca sanık sandalyesine oturmaktan çekinmiyor. 

Çünkü başkalarının kusurlarını görmek kolay geliyor ama kendi kusuruna bakmaya gelince mazeretler, korkular, zaaflar sıralanıyor bir bir. 

Oysa asıl cesaret başkasını yargılamakta değil de,kendimize karşı dürüst olabilmekte değil midir? 

Peki, 

insan başkalarının hatalarını görürken neden bu kadar keskin, kendi hatalarını görürken neden bu kadar merhametli. 

Bir başkasını yanlış, kendisini mazur görürken niye aynı teraziyi kullanmıyor? 

Ne dersiniz bu konu ile ilgili sevgili kalemdaşlar

“Ben olsaydım ne yapardım?” demeden

“O neden böyle yaptı?” deme kolaycılığına neden düşüyoruz?