Edebiyat Evi Dedelerinin Sivas Macerası 2

Sonunda bir patikaya geldiler.Patikanın köye çıkacağını düşündüler.Yürüdüler.
Beş dakika...On dakika...Yirmi dakika...Ama köy yoktu.

Türkmenoğlu:

— Bence yanlış geldik.

Sami Hoca:

— Ben de öyle düşünüyorum.

Erdoğan:

— Hayır, doğru yoldayız.

Baki:

— Nereden biliyorsun?

— İçime doğuyor.

Nuri Hoca:

— Senin içine doğan şeylerin yüzde doksanı yanlış çıkıyor.

Bir süre daha yürüdüler.Sonunda patika ikiye ayrıldı.Sağ ve sol.Herkes durdu.

Sami Hoca:

— Şimdi ne yapacağız? Hangi tarafa gideceğiz yav?

Erdoğan:

— Sola gideceğiz.

Baki:

— Neden?

— İçime doğdu.

Nuri Hoca:

— Hayır sağa gitmemiz gerekiyor..

Mehmet Fikret:

— Ben oturacağım.

Türkmenoğlu:

— Daha yolun yarısındayız.

— Ben yolun yarısına değil, ayağımın haline bakıyorum.Öldüm bittim yav.

Sami Hoca:

— Sağ taraftan gidelim.

Erdoğan:

— Sonra demedi demeyin.

Nuri Hoca:

— Sen zaten hiçbir zaman bir şey demedin ki..Ne dersen tersi çıkıyor! En iyisi hiç deme.

Sağ taraftan devam ettiler.Yaklaşık kırk dakika sonra önlerine çıkan manzara hepsini şaşırttı.Aynı ağacın yanına gelmişlerdi.

Mehmet Fikret:

— Biz buradan geçtik.

Baki:

— Nasıl? !!

Türkmenoğlu:

— Çünkü şu ağacın yanında benim su şişem duruyor.İşte bakın şuraya koymuştum boş şişeyi.

Herkes sustu.

Erdoğan:

— Demek ki doğru yoldayız.!

Sami Hoca:

— Erdoğan! 

— Efendim?

— Nasıl doğru yol bu? Kafa bulma bizimle.

— Ağaç aynı yerdeyse yol da aynı yerdedir..Biz de aynı yerde olduğumuza göre demek ki doğru yoldayız!

Nuri Hoca:

— Allah bize yardım etsin.

Saatler geçmişti.Kimsenin yanında doğru dürüst yiyecek yoktu.Mehmet Fikret'in yanında iki paket bisküvi vardı.Bunları çıkardı.Herkes ona baktı.

Fikret:

— Beşer tane düşüyori üç tane artıyor. O artanlar da bana.

İpçi Erdoğan:

— Yarımşar tane daha ver.

— Altı kişiyiz.

— Ben de onu söylüyorum. bir tane daha düşmüyor.

Baki:

— O zaman kalanı yarıya bölelim.

Mehmet Fikret bisküvileri eline aldı.

— Ben bölmeye kıyamam.

Sami Hoca:

— Sen yemeği sevdiğin kadar bisküviyi de seviyorsun.

Mehmet Fikret:

— Aç insanın kıymetini bilmediği tek şey tok insanın nasihatiymiş.

Türkmenoğlu:

— Güzel söz.Ben bunu bir yere kaydedeyim de bununla ilgili bir şiir yazayım.

— Ben söylemedim, açlığım söyletti.

Sonunda kalan son üç bisküvi de yarıya bölündü.Herkes elindeki en son kalan küçücük parçaya baktı.

İpçi Erdoğan:

— Ben bunu yutarsam boğazımdan aşağı gider mi? Yoksa yemek borumda mideye inmeden erir gider mi?

— Denemeden bilemeyiz.

Son lokma da bitti.Ve açlık daha da arttı.Bir süre sonra Sami Hoca durdu.

— Benim ayağım fena ağrımaya başladı.

Mehmet Fikret:

— Benim de.

Nuri Hoca:

— İkinizin de mi?

— Evet.

Baki:

— Biraz oturalım.

İkisi de yere oturdu.Ayakkabılarnı çıkardılar.Gerçekten de ayakları çok fene idi. Kabarmış su toplamıştı.

Sami Hoca:

— Ben böyle devam edemem.

Mehmet Fikret:

— Ben de.

İpçi Erdoğan:

— O zaman ne yapacağız?

Kimse cevap vermedi.Nuri Hoca bir süre düşündü.Sonra Şampiyon Baki'ye baktı.Baki de ona baktı.İkisi aynı anda:

— Sırtlarız.

Sami Hoca:

— Ne?

Nuri Hoca:

— Seni sırtlayacağız.

— Hocam olur mu?

Baki:

— Sen merak etme.

Mehmet Fikret:

— Beni kim sırtlayacak?

Baki:

— Ben de seni.

Nuri Hoca:

— Sami Hoca'yı da ben alırım.

Böylece inanılması güç bir manzara ortaya çıktı.Şampiyon Baki, Mehmet Fikret'i sırtına aldı.Nuri Hoca da Sami Hoca'yı.İpçi Erdoğan ile Türkmenoğlu önden yürüyordu.Akıncı birliği beyleri gibi.Asıl ağır toplar da Nuri Hoca'nın ve Şampiyon Baki'nin sırtında taşınıyordu.

Erdoğan arkaya baktı.

— Şampiyon, yorulursan söyle.Burda yedekte arkadaşın var.

Baki:

— Sen kendi ayaklarına bak.Şimdilik benim sırtım da ayaklarım da sağlam.

— Ben de iyiyim.

— Sen de birazdan beni taşırsın.

Mehmet Fikret Baki'nin sırtında:

— Baki, çok ağır değil miyim?

— Yok.

— Emin misin?

— Şu an konuşabiliyorum. Demek ki değilsin.

Öte yanda Nuri Hoca'nın sırtındaki Sami Hoca:

— Nuri Hocam, seni çok yormuyorum değil mi?

— Yok.

— Emin misin?

— Doğrusunu sorarsan pek de emin Değilim.

Devam Edecek