Sabah olduğunda güneş daha yeni doğuyordu.Altı kafadar, köy evinin küçük odasında birbirine dolanmış vaziyette uyuyakalmışlardı. Kimisi yerde, kimisi sedirde, kimisi battaniyenin üzerinde...Ama en rahat uyuyan kişi İpçi Erdoğan'dı Çünkü gece boyunca en çok o yemek yemişti.Sabah gözünü açar açmaz ilk söylediği şey:

— Kahvaltı var mı? Oldu.

Mehmet Fikret gözlerini zorla açtı.

— Yav sen nasıl bir insandın? Hiç doymak bilmez misin?

Erdoğan:

— Niye?

— Dün gece bir tencere yemek yedin.

— Açtım ye yapayım? Sanki sen benden geri kaldın Bir tencere de sen yedin Fikret?.

Sami Hoca:

— Sen aç değildin, sen başka bir şeydin.

Tam o sırada kapı açıldı.

Yaşlı teyzenin oğlu içeri girdi.

— Günaydın.

Herkes bir ağızdan:

— Günaydın.

Adam:

— Hazırsanız sizi Divriği'ye götüreyim.

Nuri Hoca hemen ayağa kalktı.

— Çok makbule geçer gardaş.

Adam:

— Arabayı nerede bıraktınız?

Bir anda odada ölüm sessizliği oldu.Herkes birbirine baktı.Adam tekrar sordu:

— Arabayı nerede bıraktınız?

Nuri Hoca:

— Yol kenarında.

Adam:

— Hangi yol?

Nuri Hoca:

— Divriği yolu.

Adam:

— Hangi taraf?

Nuri Hoca:

— Şey...

Baki:

— Bir viraj vardı.

Türkmenoğlu:

— Bir de ağaç.

İpçi Erdoğan:

— Bir tabela.

Sami Hoca:

— Hafif yokuş.

Mehmet Fikret:

— Ve taşlık bir yer.

Köylü adam birkaç saniye onlara baktı.

Sonra:

— Siz arabayı kaybettiniz değil mi?

dedi.

Kimse cevap vermedi.Sonunda Nuri Hoca:

— Galiba.
Adam başını iki yana salladı.

— Altı kişi bir araba kaybetmişsiniz.İnsaf yani!

İpçi Erdoğan:

— Araba da bizi kaybetti.

Köylü traktörü hazırladı.

— Önce arabayı bulalım.

Altı kafadar traktörün römorkuna doluştu.

Sami Hoca:

— Ben hayatımda böyle seyahat görmedim.

Mehmet Fikret:

— Benim ayaklar zaten gitti.

Baki:

— Biraz daha sabredin.

İpçi Erdoğan:

— Ben traktörü severim.Ömrün onun sırtında geçti.

Nuri Hoca:

— Sen her şeyi seviyorsun zaten. Sevmediğin şey  var mı ki?.

— Çünkü hayatı seviyorum hocam.

Türkmenoğlu:

— Dün gece ineği görünce hayatı bırakıyordun ama.

Erdoğan:

— O farklıydı.

Köylü onları ana yola çıkardı.

Bir süre sonra Nuri Hoca:

— İşte burası!

Herkes aşağı baktı.Ortada araba yoktu.

Baki:

— Emin misin?

— Eminim.

Sami Hoca:

— Hayır hocam, burası değil.

Nuri Hoca:

— Neden?

— Biz burada arabayı bırakmadık.

Erdoğan:

— Ben de onu diyecektim.

Mehmet Fikret:

— Sen hiçbir şeyi diyeceğin zaman söylemiyorsun.

Köylü adam:

— Başka bir yere bakalım.

Bir süre sonra başka bir viraja geldiler.

Bu kez Baki bağırdı:

— İşte!

Herkes indi.Gerçekten de yol kenarında bir ağaç vardı.Ağacın altında da...Bir araba!Herkes sevinçten birbirine sarıldı.

Mehmet Fikret:

— Arabamız!

Sami Hoca:

— Şükür!

İpçi Erdoğan:

— Ben zaten burada olduğunu biliyordum.

Baki:

— Sen dün gece arabayı nereye bıraktığımızı bilmiyordun.

Erdoğan:

— O zaman bilmiyordum.Ama şimdi biliyorum! Sen şimdiki ana bak Baki.

— Şimdi biliyorsun ha! Afferim be bu ne feraset!.

— Çünkü gördüm.

Nuri Hoca:

— Allah'ım sabır...

Köylü adan arabaya baktı.

— Çalışıyor mu?

Sami Hoca:

— Usta tamir etti.

Anahtarı çevirdi.

Gır... Gır...

Çalışmadı.

Bir daha:

Gır... Gır...

Yine çalışmadı.Herkes dondu.

İpçi Erdoğan:

— Ben bir bakayım.

Bu kez kimse itiraz etmedi.Erdoğan kaputu açtı.Bir süre baktı.Sonra:

— Ustanın yaptığı tamir geçiciymiş.

Sami Hoca:

— Nereden anladın?

Erdoğan:

— Çünkü çalışmıyor.

Mehmet Fikret:

— Bu adamın mantığı gerçekten başka.Hiç bizlerinkine benzemiyor.

Köylü :

— Buradan benim traktörle çekebiliriz.

Nuri Hoca:

— Divriği'ye kadar mı?

— Evet.

Baki:

— Başka çare yok.

Böylece altı kafadarın araba macerası da yeni bir şekle büründü.Önde traktör...Arkasında arızalı araba...Arabanın içinde altı kafadar...Ve hedef:

Divriği.

Devam Edecek...