Kul Mehmetin Sazı Kırılmış

Kul Mehmet’in Sazı Kırılmış

Birden bire duruverir ya dünya

senin adın geçince dilimde. 

Deniz bile susar,

dalgalar diz çöker kıyıya,

rüzgâr geri geri yürür

ve ay, utangaç bir çocuk gibi

bulutların arkasına saklanır. 

Ben senin yokluğunda

kendi gölgeme bile yabancı oldum.

Ellerim boşlukta arıyor seni hâlâ,

parmaklarım senin saçlarının hayalini tarıyor,

dudaklarım havada senin adını öpüyor. 

Gece geliyor,

gece senin kokunu taşıyor.

Yastığıma eğiliyorum,

yastık ıslak,

gözlerimden mi aktı

yoksa deniz mi sızdı içeri bilmiyorum. 

Aşk dedikleri bu mu?

Bir insanın,

bir başka insanın yokluğunda

kendi nefesini bile suçlu hissetmesi…

Her sabah uyanınca

“hâlâ buradayım” diyememesi

özür dileyememesi… 

Sen uzaktasın.

Ben ise

senin uzakta oluşunun

tam ortasındayım. 

Ve bu orta yer,

ne karada ne denizde,

sadece

gönlümün

zincirlenmiş

en derin

kuyusunda… 

Kul Mehmet susmuş,

kalem kırılmış,

kâğıt ıslanmış. 

Geriye sadece

senin adın kalmış

ve

o adın

göğsüme

vurduğu

sessiz

ama

ölümcül

darbe ise hala sancılar içinde bırakıyor.

Ah o senin o büyülü adın

dilimin ucuna değdiği anda

bütün damarlarım birden

ters yöne akmaya başlıyor.

Kanım geri geri akıyor sanki

kalbime değil,

o ilk gördüğüm güne dönüyor.

Ve o gün

hâlâ bitmemiş gibi

içimde duruyor.

Ben senin yokluğunu

bir eksiklik olarak değil,

bir organ kaybı gibi taşıyorum.

Her sabah aynaya baktığımda

yüzümün yarısı eksik,

sesimin yarısı boğuk,

nefesimin yarısı

senin ciğerlerinde kalmış gibi.

Gece olunca

yastığa değil,

senin yokluğuna yaslanıyorum.

Yastık çok sert geliyor artık.

Senin göğsünün hatırası

daha yumuşak,

daha sıcak değil ki,

daha ölümcül.

Bazen ellerime bakıyorum:

Hâlâ senin belini kavramaya hazır gibi.

Hayallerimin ise yok dibi

Parmaklarım hâlâ

senin saçlarının arasına girme refleks’ini

kaybetmemiş.

Vücudum seni unutmamış,

sadece ben unutmaya çalışıyorum

ve başaramıyorum.

Aşk buymuş meğer:

Bir insanın,

bir başka insanın yokluğunda

kendi varlığını

suç gibi hissetmesi.

Her nefeste

“özür dilerim hâlâ sensiz hala yaşıyorum”

demesi.

Sen uzaktasın.

Ama uzaklık

artık bir mesafe değil,

bir yara.

Ve o yara

her gece

yeniden kanıyor.

Kul Mehmet’in sazı kırılmış,

telleri paslanmış,

sesi kısılmış. 

Geriye sadece

senin adının

göğsümün en derin yerine

o sessiz,

o amansız,

o asla iyileşmeyecek

darbe kalmış.

Ve ben

o darbenin altında

hâlâ

nefes almaya

çalışıyorum buna nefes almak deniliyorsa.

Mehmet Aluç