Kanatlı Kafes

Neden geldik buraya, kimiz aslen?

Bir çamur hamuru, üflenen nefes!

Yaşıyla yoğrulup, dertle beslenen;

Dünyaya atılmış kanatlı kafes

Bak, ağaç dökerken sarı yaprağı

Bahara ermeye nasıl soyunur

Göklerin lütfudur öpen toprağı

Yağmurla yeryüzü suya doyunur.

Görmez mi kör gözler, suyun akışın?

Taşları oyarak yol bulur heves

Bahara gebedir, zemheri kışın,

Son bulur bedende, emanet nefes

Mevsimler dönüyor, rüzgâr divane

Savrulur harmanım, danem dökülür

Şu cihan dediğin harap virane,

Tuğlası kerpiçtir, bir gün sökülür

Yetimin yaşında boğulur derya,

Görmezden gelenin kalbi taştandır.

Uyanır mı insan biterse rüya?

Süzülen damlalar kanlı yaştandır

Koparılan canı duyan var mıdır?

Bir kuru yaprağız rüzgâr önünde

Bizi bu yollarda yoran kâr mıdır?

Unuttuk yoksulu bayram gününde

Varlığa sevinme, yokluğa yanma,

Nefis doymaz açtır kulu doydukça

Gördüğün rüyayı hakikat sanma,

Gölgeler büyütüp kibre daldıkça

Ey insan, kibrinden silkelen uyan!

Hevesler uğruna yanma ey sakın!

Bir garip handayız, göçümüz yakın

Var mıdır ecelin sesini duyan?

Göz görmez, kalp duyar asıl gerçeği

Kabuğu kırıp da öze inmeli.

Ruhunda kanayan mahzun çiçeği,

Sonsuzluk suyuyla yuyup silmeli

Gelin ey dostlar, bir yola girelim,

Hırstan ve kibirden soyunup üryan

Kalpleri sevgiyle örüp dürelim,

Olsun gönlümüz merhamete kalkan

Sen, ben, zan değiliz; hepimiz biriz,

Aynı çamurdanız, aynı nefesten

Gün gelir aslına döner cismimiz,

Kuşlar uçar gider dar-ı kafesten