Heyula

Evet, çok korkuyordu tavuk.

Kümesinden bile çıkmak istemiyordu.

Sanki orada onu oyalayan her şey

Ona iyi geliyormuş gibi...

Zaman su gibi akıyordu.

Ama öyle hızlı değil;

Durgun bir gölün hızıyla kayıyordu.

Heyulaları mı ağırlaştırıyordu zamanı,

Yoksa bu başka bir akış birimi miydi?

Çıldırmanın eşiğinde

Kahkaha gıdaklamaları inliyor,

Kümesi oynatıyordu.

Peki eğlence miydi bu,

Kâbus mu?

Neresinden anlaşılabilirdi?

Bir gün horoz geldi folluğuna.

 Bu neyin nesi?

Bir oturup bir hop kalkış...

Ya yumurtalar ne olacak?

Bu acayip hâlinle

Nedir bu sende olan gidişat?

Kaydı gözleri tavuğun.

Tilki...

Tilki her yerdeydi.

Aslında sinsice

Bir kez bakmıştı.

Gördüğü manzara

O tesirdi.

Anlıyorum seni.

O bizim katilimiz olacak.

Mamafih, yaşadığın normal midir?

Elbet her an teyakkuzda olacağız.

O avlamadan

Kendimizi öldürmemeli.

Önce sinsiliğiyle çıkar karşımıza.

Zihnimizin karanlığında büyür.

Düşünceler dişleri olur.

Sonra sofrasında

Kocaman bir but...

Belki de

Önce beslendiği çukuru görmek gerekir.

İçinde büyüyen gölge

Gerçekten kendisi miydi?

Söyle.

Kümesin kapısı

Dışarıdan mı,

İçeriden mi kilitlendi?

Hamiye GÜL