Çıplak Gölge

Kendi çamurunu kurumaya bırakıp başkasının heykelindeki çatlakları sayan gürültülü bir kalabalığın tam ortasındayız. İnsan, kendi göğsündeki kırıkları sümen altı edip komşusunun vitrinindeki tozu silmeye talip olan o garip harçla yoğrulmuş. 

Kusur, evrenin en sadık sakiniyken kusursuzluk, hiç kimsenin ayak basamadığı ama herkesin tapu kadastro memurluğunu yaptığı hayali bir kıta. Dünya, kendi kumaşındaki sökükleri görmezden gelip başkasına terzilik taslayan çıplaklarla dolu.

Sanki herkes kusursuzluğun amansız birer havarisi kesilmiş de kendi içlerindeki uçurumları birer halı gibi ayaklarının altına sermiş. Sana yöneltilen o keskin bakışlar, aslında kendi karanlıklarından kaçanların yansıttığı iğreti ışıklardan ibaret. Kendi yarasına derman bulamayanlar, senin tenindeki en ufak pürüzü bir facia gibi teşhir etme yarışında. Kusurunu örtecek kılıfı kalmayan her ruh, bir başkasını çıplak bırakarak kendi yırtıklarını gizleyebileceğini sanıyor.

Terazinin bir kefesine kendi ağır, tortulu hatalarını koyup diğer kefesine senin zarafetini yerleştirirler ve o terazinin hiç şaşmadan seni eksik tartmasını beklerler. Oysa hayat, lekesiz beyaz bir mermer değil, binbir yerden kırılıp altınla yeniden birleştirilmiş kadim bir seramik sanatı. Senden bir melek lekesizliği talep edenlerin ceplerinde taşıdığı taşlar, kendi inşa edemedikleri mabedin enkazından kalma parçalardan başka bir şey değil.

Aynaların darmadağın olduğu bir şehirde, herkes senin yüzündeki çizgileri düzeltmeye çalışıyor. Kendi zihninin zindanında müebbet yiyenler, senin özgürce attığın bir adımın aksaklığını yargılama cüretini gösteriyor. Sana kusursuzluk normları çizen o parmaklar, kendi içlerindeki pası bulaştıracak temiz bir yüzey aramaktan öteye gitmiyor. Unutma; çamur atan ellerin ilk kirlenen yer kendi avuç içleridir.

Dünya, hiçbir zaman meyve vermemiş ama başkasının dalındaki kurumuş yaprağa taş atan çorak bahçelerle çevrili. Onlar senin mükemmel olmanı istemiyorlar aslında. Senin mükemmelliğe olan o imkansız koşuda nefessiz kalmanı, kendileri gibi yere kapılanmanı izlemek istiyorlar. Çünkü senin bir anlık duraksaman, onların hayat boyu sürdürdüğü felçli sükûneti meşrulaştıracak tek teselli.

Eksiklik, var olmanın ilk şartıdır, güneş bile lekeleriyle ışır bu gökyüzüne. Kendi içindeki fırtınayı dindiremeyenlerin senin rüzgarına yön vermeye kalkışması, denizin ortasında boğulurken kıyıdakine yüzme dersi vermesine benzer. Senden hatasız bir senfoni bekleyenlerin kulakları, kendi içlerindeki kakofoniden çoktan sağır olmuştur. Sen ritmini korudukça, onların detone eleştirileri sadece boş bir gürültü olarak kalacaktır.

Işık, ancak çatlaklardan içeri girer derler, peki ya çatlamaktan korkan o kireçlenmiş ruhlar ne olacak ? Kendi benliğini bir cam fanusa hapsedip hiç risk almayanlar, senin yollarda kanattığın ayaklarına bakıp yolculuğunu kusurlu sayarlar. Oysa lekesiz kalmanın en kolay yolu, hiç yaşamamış olmaktır. Yaşayan insan kirlenir, yaralanır, eksilir ve tüm bu yaralarıyla bütünlenir.

Sana yöneltilen o kusursuzluk baskısı, aslında insanlığın kendi yetersizliğine yaktığı ağıttır. Kendi eksiklikleriyle yüzleşecek cesareti olmayan topluluklar, tek bir günahsız kurban seçip kendi kirlerini onun masumiyetiyle yıkamak isterler. Bu yüzdendir ki kusurlarını bir zırh gibi giymeyen her yürek, başkalarının kusursuzluk fantezilerine yem olmaya mahkumdur.

Kendi gölgesinden korkan bu yürüyen gölgeler dünyasında, kendi pürüzlerinle barışmak en büyük başkaldırıdır. Senden mükemmel bir heykel olmanı bekleyen o çamurdan insanlara verilecek en edebi cevap, eksiklerinle dimdik ayakta durabilmektir. Bırak onlar ellerindeki cilalarla senin pürüzlerini arasınlar, sen kusurlarınla güzel olan bu hayatın tek gerçek senfonisisin.