Zamanın Hasadı

Zaman,

gövdesi daralan bir kum saati şimdi.

Yukarıda eksilen her zerre

dipteki sarnıçta biriken hüzün.

Bir süre sonra insan

ömrün su olmadığını anlıyor.

Parmaklarının arasından akıp gitmiyor;

ince bir kum sızıntısı gibi

yerini buluyor içinde.

Duruldukça ağırlık kazanıyor.

Anadolu’da sonbahar.

Bağ bozumu yapılmış çıplak asmalar,

çatlamış gövdeleriyle

kışa bakıyor.

Altın başaklar çoktan ambarlarda.

Hasat dediğimiz şey

belki de onların dolması değil;

avuçta kalan birkaç tane,

cam odacıklarda dönüp duran yorgun döngü.

Bir yaprak kopuyor.

İnsan,

bazı mevsimlerin geri gelmediğini

o zaman anlıyor.

Saçlara düşen karlar

mevsimlerin bir oyunu değil;

Ağrı’nın doruğunda biriken

dumanlı, ağırbaşlı mağlubiyet.

Gençlik,

bir tütün tabakasının aniden kapanan kapağı gibi

geride kalıyor.

Sonra yüz.

Çizgiler çoğalıyor.

Haritaların en sadık,

en dürüst yolları

orada açılıyor.

Karaköy’ün eski hanlarında

zamanı kendi içsel azalışıyla ölçenler bilir:

Geçen günler

ömürden yalnızca bir parça koparmaz.

İnsanı

kendi içine doğru büyütür.

Bu yüzden takvim yapraklarının

söyleyecek fazla sözü yok.

Dijital saatlerin ruhsuz rakamlarının da.

Bir kuyu düşün:

Bozkırın ortasında,

rüzgâra karşı direnen.

Eksildikçe dolan,

duruldukça derinleşen.

Yaşamak

tam da böyle bir şeydir.

Şimdi giden trenlerin ardından

sallanan mendiller yok.

Rayların üstünde

donup kalmış pas var.

Zaman,

geçmişi silmiyor;

onu sessizce

harmanlıyor.

Biz de bu ömrü

hırsların, unvanların

küçük hesaplarında eskitmedik.

Bunu söylemek kolay değil.

Çünkü her insan

kendi hasadına

kendi elleriyle giriyor.

Şimdi hasat vakti.

Asmalar çıplak.

Kum

son zerreye yaklaşmış.

Avuçta ne kaldıysa

ona bakıyorum.

Bir ömür.

Biriken yıllar.

Dökülen son yaprak.

Ve ilk kez

eksilmekten korkmadan

başımı eğiyorum.

Bütün bir yaşanmışlığa,

eyvallah.