Bir Eve Döndüm Bazen

Bazen en küçük seste uyandı içim;

bir musluğun damlayışında,

gecenin bir yerinde kırılan sessizlikte.

Bazen de dünya başucumda gürültüyle yıkıldı,

ben dönüp bakmadım.

Senden önce kelimeler benden taşardı.

Bir cümleyi bitirmeden yenisine başlardım.

Senden sonra ağzımda tek bir harf bile kalmadı.

Sanki bütün dilimi susturdular.

Benden sana ne kaldı, bilmiyorum.

Biraz yarım kalmışlık,

biraz içimde çürüyen cümleler,

biraz da söyleyemediğim şeylerin

uzun süre kapanmayan yarası.

Bulut geçti.

Rüzgâr geçti.

Yağmur geçti.

Ben geçemedim.

Bütün gün avucumda kuru bir dal taşıdım,

toprağın üstünde anlamsız çizgiler çizdim.

Ne aradığımı bilmiyordum.

Belki kaybettiğim bir şeyi,

belki de kendimi.

Sonra bir eve döndüm bazen.

Evde beni bekleyen küçük oğlum vardı.

Bir odada onun nefesi,

mutfakta yarım kalmış yemeği

masanın üzerinde çocukluğundan kalma küçük bir oyuncak

Ama başka bir evde

sen vardın.

Kızım vardı.

Benim bir zamanlar içinde olduğum,

sonra kapısında kaldığım başka bir hayat.

İki ev arasında bölünmüş gibiydim.

Birinde beni bekleyen küçük oğlum,

ötekinde senden ve kızımdan kalan hayat.

Ben ise tam arada

Her yangına ateş taşıdım.

Ama seni uğurlarken

arkandan su döktüm.

Alnından üç kez öptüm.

Üç kez aşk kelimesinin önünden geçtim.

Sonra kendime,

“Artık harfinden bile geçmem,” dedim.

Geçtim.

Bazen gökyüzüne baktım,

bazen toprağa.

Her taşın altında bilmediğim bir şey aradım.

Belki hayat,

belki ölüm,

belki ikisinin arasında

insanın kendine söyleyemediği o tek cümle.

Gitmedim.

Bir eve döndüm bazen.

Akşamların boşluğuna silkelenip durduğu bir eve.

Merdiven sayısı hiç değişmeyen,

ama her çıkışta beni başka birine dönüştüren bir eve.

Duvarlarında su sesi vardı.

Koridorlarında eski ayak sesleri.

Kapıları açılıp kapanıyor,

sanki ev kendi kendine konuşuyordu.

Ben de dinledim.

Çünkü bazı evlerden çıkılmaz.

İnsan yalnızca odalarını terk eder.

Duvarlar kalır.

Sesler kalır.

Bir zamanlar birinin yaşadığı yerde

insanın kendisinden geriye kalan o tuhaf yankı kalır.

Ve ben, ne zaman yorulsam,

ne zaman dünya üzerime biraz fazla gelse,

ne zaman gecenin bir yerinde

hiç beklemediğim bir ses gözlerimi açsa,

yine o eve döndüm.

Bazen gerçekten.

Bazen yalnızca içimde.

Bir evde küçük oğlum beni bekledi.

Başka bir evde sen ve kızım vardınız.

Ben ise

iki evin arasında,

iki ayrı hayatın eşiğinde,

kendime bile dönemeden yaşadım.

Ama her defasında

kapıyı ben açtım,

kapıyı ben kapattım.

Sen hiç dönmedin.

Yazan

Korhan KÜLÇE 

17/09/2026

Balkonda, uzun kulak ile