Aşkın Son Hamlesi

Aşkın son hamlesi, bazen bütün hamlelerden vazgeçmektir.

Gitmesine izin vermek…

Ardından koşmayacaksın. Kalması için yalvarmayacak, kendini anlatabilmek uğruna geceler boyu kelimeler tüketmeyeceksin. Bir başkasının kalbinde yer edinebilmek için kendi kalbini kapı eşiğinde bekletmeyeceksin.

Bunları yaptın, değil mi? Kaç kez uzun mesajlar yazdın, kaç kez sustuğun yerden yeniden konuştun, kaç kez gitmek isteyeni kalmaya ikna edebileceğine inandın?

Peki, ne değişti?

Giden kaldı mı, yoksa sen her defasında biraz daha mı uzaklaştın kendinden?

Çünkü insan, sevdiğini kaybetmemek uğruna kendinden vazgeçmeye başladığında, aşkın içine korku da karışır. Artık sevilmek değil, terk edilmemek ister. Oysa hiçbir kalp, ısrarla kendiliğinden açılmaz.

Sevgi, birinin kalması için verdiğin mücadele değil, seninle kalmayı kendi isteğiyle seçmesidir.

Bazı savaşlar kazanılmak için değil, insanın kendisini daha fazla kaybetmemesi için bırakılmalıdır.

Elbette acır. Bir zamanlar evin bildiğin bir kalbin sana kapanmasını kabullenmek kolay değildir. Hatıralar itiraz eder, umutlar son bir ihtimale tutunur. İçindeki ses, biraz daha sabredersen her şeyin düzeleceğini söyler.

Ama bazen umut, gerçeğin üzerini örten ince bir perdedir.

Ve sen, o perdeyi her araladığında aynı gerçekle karşılaşırsın: O artık seninle yürümek istemiyordur.

İşte o zaman kendine dön.

Gitmesine izin vermek yenilgi değildir. Bazen insanın kendisine yaptığı en büyük iyiliktir.

Kapının önünde sabahlama. İçeriden bir ses gelir mi diye sessizliği dinleme. Bir gün açılır umuduyla ömrünü bir eşikte tüketme.

Kapıyı çarpmadan kapat ve kendi yoluna dön. Bazı kapılar, insanın kendisine açılabilmesi için kapanır.

Kendine şu sözü ver:

Beni hayatında istemeyeni, kendimden vazgeçme pahasına istemeyeceğim. Benimle mutlu olmayana, mutluluğunu başka bir yerde arama özgürlüğünü tanıyacağım. Bir başkasının hayatında kalabilmek uğruna kendi hayatımdan çıkmayacağım.

Sonra iyileş.

İyileşmek, onu unutmak değildir. Onun yokluğunda da hayatın devam ettiğini, bazı yaraların kapanırken insana kendisini yeniden öğrettiğini anlamaktır.

Özlediğinde gerçeği hatırla: Seni seçmedi. Seninle kalmayı istemedi. Birlikte kurduğunuz hayatı sürdürmekten vazgeçti.

Bunu kabullenmek canını yakabilir. Ama bir zamanlar gerçek olan sevginin sonsuza dek süreceğinin garantisi olmadığını anlamalısın.

Bundan sonra sevgisini sürekli sorgulamak zorunda kaldığın insanlara değil, yanında duruşuyla sana güven verenlere yakın ol. Her tartışmada gitmekle tehdit eden, sana ne kadar kolay vazgeçilebileceğini hissettiren bir ilişkinin içinde kendini kanıtlamak zorunda değilsin.

Çünkü sevgi, insanın her gün yeniden seçilmek için sınava girdiği bir yer olmamalı.

Ve unutma: Birini bırakmanın en zor yanı, onu sevmekten vazgeçmek değildir. Onu hâlâ severken kendini daha fazla incitmemeyi seçebilmektir.

Aşkın son hamlesi budur:

Onu özlerken aramamak, severken zorlamamak, umut ederken gerçeğe gözlerini kapatmamak…

Asıl zafer, sevdiğini kaybetmemek değil; onu kaybederken kendini de kaybetmemektir.

Yazan

Korhan KÜLÇE 

10/09/2026

Saat: 01:00