'karma'' Diye Bir Şey Yok

Size bir sır vereyim: Karma diye bir şey yok.

İnsan, bazen dünyanın adaletine inanmadığı için görünmez bir terazinin varlığına tutunur. Kötülük yapanın bir gün cezalandırılacağına, kırılan kalplerin bir gün kıranların kapısını çalacağına inanmak ister. Belki de bu, evrenin adaletine duyulan inançtan çok, yarım kalmış hesapların insanda bıraktığı sızıdır.

Oysa hayat, her hesabın kapatıldığı kusursuz bir mahkeme değildir. Bazı kötülükler karşılıksız kalır, bazı iyilikler hiç hatırlanmaz. Bazen zalim, hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam eder; mazlumsa yaşadıklarının enkazını yıllarca içinde taşır. Evrenin her acıyı sahibine iade ettiğini söylemek, kulağa hoş gelen bir teselliden ibarettir.

Karma dediğimiz şey, belki de vicdanın karanlıkta kurduğu mahkeme; insanın kendini affedemediğinde kendi elleriyle inşa ettiği bir hapishanedir. Geçmişin kapısını her çaldığında aynı suçla, aynı pişmanlıkla, aynı kendinden kaçışla karşılaşır. Oysa insan, hatalarının toplamından ibaret değildir. Bazen iyileşmek, kendini cezalandırmayı bırakıp kendini anlamakla başlar.

Fakat hiçbir acıyı, insanın kendi düşüncelerine yüklemek de hakikat değildir. İhanete uğrayan ihaneti hak etmez. Şiddete maruz kalan, yaşadıklarını kendine çekmiş değildir. Başkasının karanlığı, bizim ruhumuzun kusuru sayılamaz.

Belki de asıl mesele, başımıza ne geldiği değil; başımıza gelenlerin içimizde neye dönüştüğüdür.

Hayatı bütünüyle yönetemeyiz. Tesadüfleri, başkalarının seçimlerini, dünyanın hoyratlığını irademize boyun eğdiremeyiz. Ama bütün bunların ortasında kendimize hangi gözle bakacağımızı, hangi yarayı taşımayı bırakacağımızı, hangi karanlıktan kendimize bir ışık çıkaracağımızı öğrenebiliriz.

İşte gerçek uyanış budur: Her şeyi kendinin yarattığını sanmak değil, her şeyin seni tanımlamasına karşı koyabilmek.

Belki evrenin bizim için tuttuğu bir hesap defteri yoktur. Belki de hiçbir kötülük, sırf kötülük olduğu için cezalandırılmayacaktır.

Ama insanın önünde başka bir ihtimal vardır: Yaptığı yanlıştan dönebilmek, kırdığı yerde onarabilmek, kendine ve başkasına karşı daha hakiki bir insan olabilmek.

Çünkü özgürlük, evrene hükmetmek değil; hayatın hükmedemediğin yanları karşısında kendi özünü yitirmemektir.

Karma yoktur belki. Ama dönüşmek vardır. Ve bazen insanın ödeyebileceği en ağır bedel, başkasına yaşattığı acıyla değil, kendisi olmaktan ne kadar uzaklaştığıyla ilgilidir.

Yazan

Korhan KÜLÇE 

31/10/2026 

Saat: 09:00