Güçlü Değildi Korkuyordu

Geçmişte bir yerlerde, 

şimdikilerin “kaçıngan bağlanan” dedikleri bir kadın tanımıştım.

O zamanlar bu terimleri bilmiyorduk. 

Sosyal medya yaygın değildi, şimdilerde pıtırak gibi ordan burdan çıkan ilişki ve yaşam koçları yoktu. 

Terimleri bilmiyorduk ama insanı anlamak için bazen bir kelimeye ihtiyacımız olmadığını biliyorduk.

Bir gün ona:

“Çok uzaksın. Hiç açılmıyorsun, yakınlaşmıyorsun. Bazen tek başıma ilişki yaşıyormuşum gibi hissediyorum. En küçük tartışmadan ayrılık çıkarıyorsun. Ne olduğunu bile anlamadan kavga dövüş küsüp gidiyorsun.”

dedim.

Bir tartışma bekliyordum. Gardımı almıştım.

Saldırı olmasa bile, savunmasını, öfkesini, belki mağdur gözyaşlarını.

Sadece sustu.

Bana baktı ve:

“Üzgünüm. Soğuk değilim. Korkuyorum.”

dedi.

“Bağlanırsam, sen de diğerleri gibi beni terk edeceksin diye korkuyorum. Bu yüzden senden önce kendimi çekiyorum. Sen beni bırakmadan ben senden ayrılıyorum. Böylece daha az acıyor.”

Bu kadar çıplak bir samimiyete hazır değildim.

Erkekler kadınlardan böylesine açık yüreklilik gördükleri zaman duvarlarını indirirler. 

Dinlediğimi görünce devam etti:

“Ben de yumuşak olmak istiyorum, sana bağlanmak istiyorum ama nasıl yapılacağını bilmiyorum. Hayatım boyunca sert olmak zorunda kaldım. Ne zaman yumuşadıysam kullanıldım. Bu yüzden kimseye ihtiyaç duymamayı, bağlanmamayı öğrendim.

Sana karşı duygularım yok değil.

Aksine, çok fazla hissediyorum.

İşte bu yüzden kendimi kapatıyorum.”

Anladım.

Bazı insanlar sevgisiz değildir.

Geçmişte çok fazla yara almışlardır.

Sadece sevgilerini gösterebilecek kadar iyileşmemişlerdir.

Bu tavırlarının altında bazen büyük bir acı, mesafelerinin altında ise büyük bir korku vardır.

Bağlanmak isterler ama bağlanmanın bedelini daha önce ağır ödemişlerdir.

Her küçük tartışmada ayrılığı gündeme getirmelerinin nedeni de çoğu zaman sevgisizlik değildir.

Çünkü geçmişte defalarca terk edilmişlerdir ya da ön alıp kendileri ayrılmışlardır. 

İçlerinde hep aynı cümle dolaşır:

“Nasıl olsa bu da bitecek.

Nasıl olsa bir gün o da gidecek.”

Ve insan, terk edilmeyi beklemekten yorulduğunda, terk edilmeden önce kendisi terk etmeyi seçer.

Böylece kaybeden kendisi olur ama en azından terk edilen taraf olmaz.

Kendi elleriyle ilişkiyi bitirirler.

Çünkü onların dünyasında ayrılık, sürpriz değildir.

Sadece henüz gelmemiş bir sonun erkenden yaşanmasıdır.

Oysa karşılarındaki insanı değil, geçmişlerini cezalandırıyorlardır.

Ve bazen insanın yapabileceği en zor şey, sevdiği kişiye şunu söyleyebilmektir:

“Ben senin geçmişindeki insanlar değilim.

Beni, onların bıraktığı yaralarla sınama.”

Çünkü bazı insanlar sevgiden kaçmaz.

Sevilip yeniden terk edilmekten korkarlar.

-------------------------------------------------------

Ama insan bu, her gün öğreniyor,

başka bir şeyi de yeni öğrendim:

Bir insanın yarasını anlamak, onu iyileştirmek zorunda olduğun anlamına gelmez.

Onun neden böyle olduğunu anlayabilirsin.

Geçmişine merhamet edebilirsin.

Korkularını görebilirsin

Hatta bütün kırılmışlığıyla onu sevebilirsin.

Ama onu sıcak tutmaya çalışırken kendini donduramazsın.

Çünkü çok sevebilirsin;

ama onları kendilerinden kurtaramazsın.

İyileşmek, insanın önce kendisinin vermesi gereken bir karardır.

Sana bunları söylerse, onu dinle.

Ama kendi içindeki sesi de dinlemeyi unutma.

Çünkü bazı insanlar sevgiyi gerçekten ister;

ama sevgiyi taşıyacak kadar hazır değildir.

Sen, geçmişte onu incitenlerden farklı olduğunu kanıtlamaya çalışırken, onun korkularının bedelini kendi kalbine ödetme.

Birini sevmek, onun bütün yaralarını sırtlanmak değildir.

Bazen insan, sevdiğinin yarasını sararken kendi yarasını açar.

Ve birini anlamış olmak, sevmek

onunla kalmak zorunda olduğun anlamına gelmez.

Sadece iyileşmek isteyene yardım edebilirsin.

İyileşmeyi reddedene ise ne kadar seversen sev, 

yardım edemezsin.

Çünkü insan, kendi yarasına elini uzatmadıkça, başkasının eli onu oradan çıkaramaz.

Yazan

Korhan KÜLÇE 

14/09/2026

Saat: 09:00