Tesadüfün Ve Ruhun Eşliğinde

Küçük bir tesadüf, özel bir insanı hayatınıza getirmekten çok daha fazlasını yapar. İçinizde varlığından bile haberdar olmadığınız bir kapıyı aralar, unuttuğunuz bir sesi duyurur, kendinize yabancılaştığınız bir yerde ruhunuzu uyandırır.

Hayat, alışkanlıkların yatağında akan bir nehir gibidir. Günler birbirine benzer, zaman sessizce ilerler. Ta ki biri çıkar karşınıza ve o durgunluğun ortasına bir taş bırakır. Su değişir, yön değişir. Siz de değişirsiniz.

Ne bir hazırlık vardır ne bir beklenti. Adına tesadüf dersiniz; oysa bazı karşılaşmaların bıraktığı iz, tesadüf kelimesinin sınırlarını aşar. Çünkü bu özel insanlar hayatınıza yalnızca dokunmaz; sizi, kendinizin bile bilmediği bir derinlikle tanıştırır.

Onunla birlikte dünya biraz daha genişler. Bir bakış, bir cümle, bir sessizlik bile başka türlü anlam kazanır. Ve anlarsınız ki insan, yalnızca bir bedenden, bir isimden ibaret değildir. Göğüs kafesinin ardında, uzun zamandır sesini duymadığı bir ruh taşır. Bazen bir başkası gelir ve o ruhun kapısına dokunur.

Ne var ki hayat, her karşılaşmayı bir ömre dönüştürmez. Bu özel insanlar kalmak için değil, içimizde uyuyan bir şeyi uyandırmak için gelir. Bir ışık bırakırlar hayatımıza; sonra kendi yollarına giderler. Ardlarında yarım kalmış cümleler, yaşanamamış ihtimaller ve insanın içine sığmayan bir minnet bırakırlar.

Belki de insanın bir başkasına duyabileceği en derin teşekkür, kendisine kendisini yeniden hatırlattığı içindir.

Ve gün gelir, birkaç aya sığmış koca bir ömür duygusuyla, “Birkaç ay için sana teşekkür ederim,” dersiniz. Birlikte geçiremediğiniz yıllara değil, o kısa zamanın içinde uyanan güzelliklere teşekkür edersiniz.

Çünkü bir insanın hayatınızdaki değerini, sizinle kaç yıl kaldığı değil, içinizde neyi değiştirdiği belirler. Kimi yıllarca yanınızda durur da ruhunuza dokunamaz; kimi birkaç ay kalır, ömrünüz boyunca kendinize bakacağınız bir pencere bırakır.

Belki de bazı karşılaşmalar, birlikte yaşlanmak için değil, insanın kendisine bir ömür yabancı kalmaması için yaşanır.

Bazı insanlar giderken kendilerini değil, kendinize giden yolu bırakırlar size.

İçinizde kilitli odaları açar, pencereleri aralar ve anahtarı avucunuza bırakırlar.

Sonra bir gün, onların yokluğunda kendi ruhunuzun kapısını açabildiğinizde anlarsınız:

Bazı tesadüfler, bir ömre eşlik etmez; insanın ömrüne anlam katan bir uyanışa dönüşür.

Yazan

Korhan KÜLÇE 

27/10/2026

Saat: 00:30