Yansımalar

Bir varoluş sancısıdır bendeki,

Sormayın bana hâlimi.

Eylül yapraklarımı dökerken,

Peçelerimi çıkarır aynada,

Görür gibi olurum yüzümü belki.

Öylesine sıkıdır ki bağı,

Her birini çözerken bıçak gibi,

Sıyırırken acıtır, dayanamam.

Yine de bir hamlede atarım,

Görebilmek için varlığımı.

Niçin bu ıstırap yakıyor içimi?

Sahnedeki maskeye konuştu,

Herkes gördü kendi biçimini.

Peki benim varoluşum nerede?

İzlenen bensem, bendeki

Görünen peki kimdi?

Katman katman soyacağım

Giydirilen düşünceleri.

Zihnimi susturacağım elbet.

Sezgim bana yol gösterecek, değil mi?

Yalnızlık beni kendime götürecek, değil mi?

Hamiye GÜL