Cümlelerin Büyücü Kadını

Öyle her kelimeyi yerine koymam.

Önce tartarım, sonra susarım.

Sonra bir daha düşünürüm.

Çünkü benim için söz, ağzından çıktığı anda bitmez.

Asıl nasıl söylendiğiyle başlar.

Bir cümlenin fazlasını atarım.

Eksik kalanına dokunmam.

Çünkü bazen bir kelime, bütün bir insanı ele verir.

Ben ayrıntılarda yaşarım biraz.

Kimsenin fark etmediği o küçük değişiklikte, bir bakışın yarım saniye erken kaçışında, iyiyim derken sesin neden inceldiğinde.

Ben duyarım.

Bana nasılsın deme yalnızca, hangi tonda sorduğunu da söyle.

Çünkü ben kelimeden önce, niyeti duyarım.

Seviyorsam, gösterişini sevmem.

Bir şey güzelse, neden güzel olduğunu bilmek isterim.

Bir insanı seviyorsam, kusurunu da görürüm.

Çünkü benim sevgim, gözlerini kapatmak değil, gözlerini açık tutarak yanında kalmaktır.

Ben kolay yazmam.

Bir cümleyi defalarca içimden geçiririm. Çünkü benim kelimelerim rastgele değildir. Her birinin bir yeri, bir zamanı, bir sebebi vardır.

Ve belki bu yüzden, bazen soğuk sanırlar beni.

Oysa ben soğuk değilim.

Ben dağınık hissetmem.

Kalbim bile, duygularını sıraya koyar.

Önce anlarım.

Sonra incelerim.

Sonra kendime kızarım, neden bu kadar çok hissettiğimi.

En sonunda, hiçbir şey olmamış gibi, iyiyim derim.

Ama sen dikkatliysen, anlarsın.

Çünkü benim üslubum, söylediklerimde değil yalnızca, söylemediklerimde de saklıdır.

Bir noktanın neden konduğunu, bir kelimenin neden çıkarıldığını, bir sessizliğin neden uzadığını anlayabiliyorsan, beni de biraz anlamışsındır.

Ben Başak’ım.

Kelimelerle süslenmem.

Kelimeleri işlerim.

Ve bir gün biri, tek bir cümlemi okuyup, bu kesin Başak derse,

işte o zaman, sesimi bulmuşum demektir.