Seni Benden Alan Gece

Geceme ay doğdu, yüzün göründü,

Bir ömür içimde adın süründü.

Kalbim bir kuş gibi sana büründü,

Sen gittin, içimde mevsim çürüdü.

Gözlerin geceme düşen bir yıldız,

Yokluğun içimde dinmeyen ayaz.

Sensiz bu şehirde her sokak ıssız,

Adını anınca susuyor biraz.

Bir yağmur altında seni bekledim,

Her damla düşerken seni diledim.

Giden sen olsan da ben sende kaldım,

Kendimi ararken kendimi sildim.

Saçında uyurdu akşamın yeli,

Sesinle çözülür kışımın dili.

Bir ömür aradım sende kendimi,

Meğer aşk ki, insanın kendi seli.

Bir gün bu yollar da bizi unutur,

Zaman resmimizi duvardan alır.

Ama kalbim seni içinde tutar,

İnsan en çok sevdiği yerde kalır.

Eğer bir gün bana dönersen yine,

Biriken yaşlarım düşer derine.

Sana kızamam ki, kalbim elinde,

Hâlâ ev dediğim yer gözlerin de.

Ve bir gün ömrümün son gecesinde,

Adını saklarım son nefesimde.

Dünya benden bütün ışığı alsın,

Sen kal, karanlık gözbebeklerimde.