Hayatın Matematiği

Bir gün çocukluğumuzu çıkardılar içimizden.

Kimse fark etmedi.

Sadece aynaya baktığımızda

yüzümüzde bir çocuğun cenazesi vardı.

Annemin elleriyle başladı ilk hesap.

Bir ömrü beş kişiye böldü,

kendine düşen payı sofraya koymayı unuttu.

Biz bölme işlemini okulda öğrendik sandık.

Meğer anneler çoktan biliyormuş

kendilerinden eksilterek çoğalmayı.

Büyüdük.

Bir kadına rastladık.

Gözleri, bütün bilinmeyenlerin cevabı gibiydi.

Bir gülüşünü aldık, iki ömürlük hayal kurduk.

Matematikte böyle bir çarpma yoktu.

Bir insanın kalbine dokunup

kendi kalbini milyon parçaya çoğaltmak...

Ayrılık geldi.

Kapı kapandı.

Bir sandalye boş kaldı.

İki kişilik geleceğin

tek kişilik bir mezara dönüştüğünü gördük.

O gün anladık:

Bazı çıkarma işlemlerinde

eksilen şey sayı değil, insandır.

Yıllar geçti.

Biriktirdik.

Maaşlar, faturalar, anahtarlar,

çekmecede unutulmuş fotoğraflar...

Bir de yaşanmamış hayatlar.

Her akşam eve dönerken

aynı sokak lambasının altında

biraz daha yaşlandığımızı gördük.

Zaman, yüzümüze faiz işleyen

acımasız bir tefeci gibi çalışıyordu.

Bir gün hastane koridorunda

duvardaki saati izledim.

Akrep yürüyordu.

Yelkovan yürüyordu.

Ama içeride bir adamın dünyası durmuştu.

Doktor bir sayı söyledi.

Bir insanın bütün geçmişi,

üç basamaklı bir ihtimale sığdı.

O an anladım:

Matematikte sıfır hiçbir şeydi,

insanın hayatında

bazen bir sıfır bütün dünyayı götürüyordu.

Sonsuzluğu düşündüm.

Kâğıda yan yatmış bir sekiz çizdim.

Biraz anneme benzedi.

Annem de sonsuzdu;

her gidişimde arkamdan dua eden,

her dönüşümde aynı kapıyı açan

o yorgun elleriyle...

Oysa ben,

bir gün o kapının açılmayacağını

hesaplamayı hiç öğrenemedim.

Şimdi önümde koca bir hayat,

arkamda silinmeye yüz tutmuş rakamlar var.

Topladım: Sevdiklerimi.

Çıkardım: Kaybettiklerimi.

Çarptım: Hayallerimi.

Böldüm: Ekmeğimi, ömrümü, kendimi.

Sonuç?

Bir insan.

Biraz eksik.

Biraz geç kalmış.

Biraz da hâlâ umutlu.

Tahtaya son bir denklem yazdım:

ÖMÜR − ZAMAN = HİÇBİR ŞEY

Sonra eşittir işaretinin altına

titreyen elimle bir çizgi daha çektim.

Yanlış hesaplamıştım.

İnsan, yaşadığı günlerin toplamı değildi.

Bir başkasının hayatında bıraktığı izdi.

Belki de hayatın en acı matematiği şuydu:

Bir insan dünyadan eksildiğinde

sayı bir azalır.

Onu seven herkesin içinden

bir ömür eksilir.