Kalbimin Zor Yangını

Buldun değil mi kalbim?

Yerde ararken göğünde buldukları

Bütün bir ömür 

Ananın rahminden ayrıldın diye ağlamaların bundan mıydı?

Buldun değil mi kalbim?

Bela zannettikleri Mevlanı

Varılamayacak noktayı durak diye belirlemeyi

Yıkanılmaz zannedilen suda abdeste çekildiğini

Buldun değil mi kalbim

sevgi diye sana verilen emaneti

Yoruldun değil mi kalbim

Odalarını kiraladığın evinde

Yatacak bir yatağın cenazesinde

Bir sandalye üstünde uyudun günler boyu

Sessiz sessiz kaptın şifayı gasilhanelerde

Yoruldun değil mi kalbim

Toyluğunu örtbas etmek ister gibi hayatın

Sessiz bir çığlık gün be gün biliyor.

Bir gün diyorum 

Bir gün onlarda anlayacak

Yanlışıkla dünyaya fırlatıldığımı

Sevdin değil mi kalbim?

Tabutundan çıkar gibi bir mayıs sıkıntısı çöktü içine

Rüzgarın teninde sevişmesini 

Eriğin ağzında öpüşmesini

Bir çocuğun sabaha karşı bayram hazırlığı yapar gibi heyecanını süründün gene yüzüne

Sevdin değil mi kalbim?

Bir gün gene pervane gibi yanacağını bile bile sevdin

Kuşun güneşten neşesi misali 

Cıvıltısını da duydun

Bir daha göremeyeceği an gelince feryadını da.

Kuş hiç feryat eder mi deme kalbim

Aynı dala konamayan kumrunun

burukluğunu mu anlatayım

Kalbim

Yaradan'ın yarana yârı sakladığı bir geceden çıktın sen

Korkma.

Işığı sarar anca;

yara diye zikrettiğin bu acıyı.

Titreme kalbim

Kendinden arındırdığın bir boşluğa

O dolar yalnızca..