Sen Yoksun

SEN YOKSUN

Yanaklarımdan süzülen yaşlara aldırmadan,

Ayaklarımın yükünü omuzladım sırtıma.

Gökyüzüne bakan dalgın gözlerimden süzüldüm,

Ben bittim,

İçinde sevda olmayan bütün şiirleri terk ettim,

İçimde bir şey yoktu,

Sen yoktun,

İçim içimde yoktu,

Sen yoksun…

Bildiğim bütün lisanları tükettim yalvara yalvara,

Sonuçlarını bile bile,

Kendime yalan söyledim.

Hafızamda eskiyen yeminleri avuçlarımda tazeledim,

Özleyen yanlarım insandı,

Özleyen yanlarım tutkulu,

Özleyen yanlarım ölümsüzlüğün kapısında aşık.

O yüzden çılgınlığın sınırındaydı sırlarım,

Gözlerimin retinalarının sızladığı yerde,

İçimde isyan günlükleri,

Sen yoksun…

Sen yoksun;

Bende yalan yok,

Yaptıklarım kadar fazla yapamadıklarım,

Hatta daraya vursak daha ağır gelir yapamadıklarım.

Hayaller yarıda kalıp gideceğiz dünyadan,

Sana kavuşamamak gibi,

Cevapsız sorular,

Varılmamış menziller,

Okşanmamış saçlar bırakıp gideceğiz hayatın ırmağından.

Gel şimdi ayaz vurmuş yüreğimin çatlaklarından süzül,

Söyle,

Orman görmeyen yürekler,

Nerede kaybolurlar…

Her giden eksik bırakıyor bizi,

Belki de karanlığa bir ışık oluyor giden,

Bir dervişin sükutundan okudum,

Bir gün herkes gider…

İçimden bir imkansızlık tutarım,

Kendimle dertleşirim sonra,

Yalnızlığımla savaştığımı belli etmeden,

İçimden sökülen ağaçlarla ağlarım,

Çünkü,

Sen yoksun…

Biliyor musun?

Bu dünyanın tabanından tavanına,

Vefasızlık kokuyor,

Şehrin karıncaları kaçıyor usul usul,

Kuşları artık kanat çırpmıyor,

Dalgalar kıyılara vurmuyor fark edersen,

İnanmak istemiyor insan ama

İçim gibi ölüp gitmiş sokaklar,

Sen yoksun…

Çok yordu beni hayat,

Vakitsiz gelip gidenlerin hüznüne sardım acılarımı,

Sen yoksun.

Bütün yolculara elveda demeye hazırlanıyorum,

Sen yoksun.

Elimi tut yalnızlığım,

Senden başka kimsem yok,

Elimi tut yalnızlığım,

Senden başka kimsem yok…

Sen yoksun…

Adem Efiloğlu

4 Ekim 2026

Saat.21.29