Tüm Zulümlere İsyan

Annesi asıyordu çamaşır iplerine,

Oğlunun sapanla vurduğu,

Ölü kuşları…

Yüzüm sapsarı.

Unutmak isterken,

Rüyama giriyorlar aksine.

Ölü , mavi kuşlar…

Artık havlamayan,

Neredeyse çatlayacak,

Bir köpek geçti toprak yoldan.

Kuyruğuna bağlanan bir teneke,

Onun için olmuş karabasan…

Kocaman adamlar bakıp gülüyorlardı.

Gökyüzüne hasret,

Kanatsız kelebekler yerlerde.

Bu nasıl vahşet,

Kim kopardı , niçin?

Uçsaydılar,

Ortalama otuz günlük ömürlerinde.

Çiçekler ağlıyordu kelebeklere…

Bazı insanlar işliyor suçları,

Bazı insanlarsa seyirci.

Tüm zulümlere

İsyan…