Gölgemi Astım

Gölgemi astım çivisine yalnızlığın

İçimde tıkırdayan camdan atlarla

Ellerim uzanıyor boşluğun saçlarına

Ceplerim dolu ölü saniyelerle, ağır ağır

Tutunuyorum karanlığın soğuk kibrine

Yırtık bir fotoğraftan soluyorum havayı,

Yarım kalan gülüşler batıyor boğazıma

Ve gece damlıyor yıldızların ucundan

Merdiven iniyor gözyaşımın dibine

Basamakları çürük, tırabzanları yılan,

Her adımda bir anı, her anıda bir yalan

Yürüyüşüm saatsiz zamanın ritminde

Yara kabuk bağlıyor şehrin en dibinde,

Konuşan dudaklar lal, dinleyen duvarlar sağır

Düğmelerini ilikliyorum kör bir karanlığın

Sokak lambası sorguya çekiyor gölgeleri,

Kimin elleri kanlı, kimin kalbi kırık

Geceyi yırtıyor derinden gelen hıçkırık,

Ve siliyorum yüzümden eski çizgileri

Kimse bilmiyor içimde kaybolan sokağı,

Kirpiklerimde asılı yorgun yaşamı

Gördüğüm adam bana hiç benzemiyor

​Sokak kedisi avuçlarımda üşüyor

​Ölüm oturmuş bir kahve köşesinde çay içiyor,

Masadaki küllükte sönmüş bir hayat tütüyor,

Ve zaman, kör bir terzi gibi kefen biçiyor