Sokakta Açık Hava Tımarhanesi Güm Güm Tıs

İnsanın kendi evinde, komşunun bebeği uyanmasın diye televizyonun sesini 12’de tuttuğu bir mahallede, sokağın yer çekimi kanunları bazen tek bir arabayla altüst olabiliyor.

Önce göğüs kafesimi döven o tanıdık sarsıntı vurdu, hemen ardından salonun camları zangırdamaya başladı. Dedim herhalde 7.4'lük deprem vuruyor, fay hattı da bizzat bizim salonun parkelerinden geçiyor. Pencereden baktım; meğer fay hattı falan değilmiş, 98 model beyaz bir Şahin’miş.

İçerideki arkadaş camları dört parmak indirmiş, arka koltuğa yerleştirdiği devasa amfiden mahalleye zorla açık hava konseri veriyor. Şarkı da şarkı olsa içim yanmayacak; ne sözü belli ne melodisi. Sadece arabanın bagaj kapağını fırlatacakmış gibi vuran bir bas sesi: Güm… Güm… Tıs… Güm…

Arabayı kullanan arkadaşa bakıyorum; sanırsın dünyaca ünlü bir DJ, Antalya Kemer’de köpük partisinde yüz bin kişiyi coşturuyor. Yüzünde öyle bir ciddiyet, öyle bir “Bütün sokak şu an benim müzik zevkime tapıyor” havası var ki anlatamam. 

Yahu güzel kardeşim!

Ben evimde kendi seçtiğim müziği bile komşunun bebeği uyanmasın, yan dairedeki yaşlı teyze rahatsız olmasın diye kulaklıkla dinliyorum. Sen hangi hakla, hangi cesaretle kendi bunalımını, kendi kalitesiz çalma listeni üç mahalleye zorla dinletiyorsun?

Orada hasta mı var, nöbetten dönüp uyumaya çalışan doktor mu var, yarın sınavı olan çocuk mu var, insanlar yarın işe mi gidecek... Zerre umurunda değil. Çünkü onun için dünya, o arabanın iç dikiz aynasından gördüğü kadarıyla sınırlı.

İşin en büyük komedisi de bu arkadaşların arabayla olan mücadelesi. Arabanın motoru can çekişiyor, yokuşu zor çıkıyor ama bagajda nükleer santral gibi amfi bağlı. Bas vurdukça arabanın arkadaki plakası zangır zangır titriyor; dikiz aynası her gümleyişte yolu göstermeyi bırakıp paspasa bakıyor. Araba resmen "Kurban olayım beni bir sanayiye bırak, bu çocuk beni patlatacak" diye inliyor, ama bizimki içeride kendini Hollywood aksiyon filminde zannediyor.

Bakkal Şükrü Amca adama "Allah akıl fikir versin" diye iç çeker, bizimki kafasını sallayıp "Biliyorum dayı, parça fena" bakışı atar. Algı yönetimi desen sıfır, özgüven desen uzaya mekik fırlatır.

Bir de bunların kırmızı ışıkta yakalanma anı var, evlere şenlik. Ses düğmesini kısmak asla racona sığmaz. Yan taraftaki yayalara sert sert bakar, sanki bilet satmış da ahali onu dinlemeye gelmiş gibi.

Kulaklık diye minicik bir teknoloji var; takarsın kulağına, istersen beyninin zarını patlat, kime ne? Ama yok, amaç şarkı dinlemek değil ki; amaç bütün ilçeyi kendi derdine rehin almak.

Şarkı bitti sanıp tam derin bir nefes alıyorsun, meğer parça bitmemiş; sadece bizim DJ ara gazı veriyormuş. Dikiz aynasından sarkan o çam kokulu plastik ağaç bile ritimden sağa sola savrulmaktan yorulmuş, intihar mektubu yazacak kıvama gelmiş.

Arkadaş egzozunu patlata patlata caddeden çıkıp gidince ortalık bir anda buz kesiyor; geride ise sadece tavanı izleyen yorgun gözler ve "Allah'ım sen bu arkadaşa tez zamanda bir kulaklık, bize de sabır ihsan eyle" duaları yankılanıyor.