Bırak Kötü Bilsinler

✍️BAŞLIK: BIRAK KÖTÜ BİLSİNLER

🔊PROLOG — ANLATICI (DIŞ SES)

İsmail, herkesi iyi etmek isterken kendinden eksilendi. Her iyiliğin sonunda suçlu olmaktan yorulmuştu. Şimdi tek bir sorunun cevabını arıyordu: Herkesin iyisi olmak mı, kendine yabancılaşmamak mı?

🧍‍♂️İSMAİL (Başını öne eğer. Yorgun ve kırgın bir sesle konuşur.)

Birilerini iyi etmek isterken, kötü olan hep ben oldum.

🧍‍♂️HASAN (İsmail'e dikkatle bakar. Hafifçe başını yana eğer. Sesi sakin ama sözleri düşündürücüdür.)

Belki de senin kötülüğünle iyi oldular.

🧍‍♂️İSMAİL (Başını kaldırıp Hasan'a bakar. Kaşlarını hafifçe çatar. Sesinde çaresizlik ve birikmiş bir öfke vardır.)

Ne yapmam lazım peki? Sen söyle be Hasan.

Öyle bir şey söyle ki, yapmak istediğim iyiliklerde kötü görünmeyeyim.

🧍‍♂️HASAN (Derin bir nefes alır sonra yüzünde acı bir tebessüm belirir.)

İyilik bu devirde kötüdür.

Ama sana yine de yol göstereyim.

(Biraz öne eğilir. Sesini alçaltır, sözlerini vurgulayarak sürdürür.)

Kimse için eksilme.

Fazlan varsa ver ama taşırma.

Yoklara çok olayım derken, kendinden olursun.

🧍‍♂️İSMAİL (Bakışlarını bir noktaya sabitler. Sanki yaşadıklarını hatırlamış gibi acı bir ifadeyle sorar.)

Peki ya verdiğimle yetinmeyip daha fazlasını isteyenler?

🧍‍♂️HASAN (Yüzündeki tebessüm silinir. Bakışları sertleşir. Sandalyeye yaslanır ve net bir sesle cevap verir.)

Sen tükendiğinde de senden vermeni isteyenlerden uzak dur.

🧍‍♂️İSMAİL (Gözlerini Hasan'a çevirir. Kaşları çatılır, sesi hafifçe titrer. İçinde hâlâ anlaşılma umudu vardır.)

Ya yine de kötü olan ben olursam?

🧍‍♂️HASAN (Bir süre İsmail'in gözlerinin içine bakar. Ardından hafifçe başını sallar. Sesinde ne öfke ne de tereddüt vardır; yalnızca kabullenmiş birinin sakinliğiyle konuşur.)

Bırak kötü bilsinler İsmail.

(Kısa bir sessizlik olur. Hasan bakışlarını kaçırmadan, son sözlerini daha ağır ve vurgulu söyler.)

Herkesin gözünde iyi kalacağım diye uğraşırsan...

(Bir an durur. Yüzündeki ifade ciddileşir.)

Bir gün kendi gözünde kaybolursun.

🔊EPİLOG — ANLATICI (DIŞ SES)

İsmail o gün belki her şeyi çözmedi. Ama bir şeyi anladı: Herkesi memnun etmek uğruna kendinden vazgeçmek, iyilik değildi. Bazen insan, kendini korumak için başkalarının gözünde kötü olmayı göze almalıydı.